ΜΑΥΡΟ ΠΡΑΣΙΝΟ

Επιτέλους! Τι άλλο περιμένουμε; ΑΣ ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΜΕ!

2012-02-09T15:23:00.002+02:00

Οι δυνάστες που υπαγορεύουν τι θα πει και τι θα κάνει ο κυβερνητικός τρικομματικός θίασος αποφάσισαν. Τέλος με τον βασικό μισθό, τέλος με την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, στην ουσία τέλος και στον 13ο και 14ο μισθό. Αφεντικά, εργοδοσία και κεφάλαιο απειλούν: η χώρα θα χρεοκοπήσει. Απαντάμε: Εμείς οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, η εργατική τάξη, έχουμε ήδη χρεοκοπήσει!
Έχουμε χρεοκοπήσει, κι όσοι επιβιώνουμε, συντηρούμαστε με μισθούς πείνας, ανασφάλιστοι με "μαύρη" εργασία. Ζούμε με 20% επίσημη ανεργία, με απολύσεις και εργοδοτική τρομοκρατία.

Όλο και περισσότεροι από μας κοιμούνται στους δρόμους και στοιβάζονται για ένα συσσίτιο. Κι όσοι είναι "πιο τυχεροί", δύσκολα αναπνέουν στα κάτεργα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε.

Ούτε πρέπει, ούτε θέλουμε να περιμένουμε τις εκλογές τους και τις κούφιες υποσχέσεις τους. Η δική τους σωτηρία, η σωτηρία της εθνικής οικονομίας τους, της οικονομίας της Ε.Ε. και του παγκόσμιου καπιταλισμού, περνάει πάνω από τη δική μας συντριβή. Ο δικός τους πλουτισμός δεν είναι παρά όλο και περισσότερη κλοπή από τον δικό μας ιδρώτα. Και η δική μας καταστροφή, η δική μας "δυστυχία", είναι για αυτούς το μόνο πλάνο σωτηρίας.

Δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε ούτε από τους συνδικαλιστικούς υπηρέτες της εργοδοσίας, που περιφέρονται στα τραπέζια του "διαλόγου" και κοκορεύονται πως τάχα μας υπερασπίζονται και μας εκπροσωπούν! Την ίδια ώρα που εξαγοράζουν με τη ζωή μας, την παραμονή τους στα υψηλά κλιμάκια της κοινωνίας.

Η αντοχή μας έχει εξαντλήθηκε εδω και καιρό. Εδώ και τώρα να παλέψουμε για την αποσταθεροποίηση και την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος εκμετάλλευσης. Να μετατρέψουμε κάθε μέρα από εδω και πέρα σε μέρα αγώνα. Να καταλάβουμε δημόσια κτίρια και χώρους εργασίας. Να προχωρήσουμε σε καταλήψεις σε σχολεία, σχολές και γειτονιές. Να κάνουμε τον αγώνα μας, φωτιά εξέγερσης. Εργατικής ταξικής εξέγερσης.

Εδώ και τώρα να καλεστεί Γενική Απεργία Διαρκείας, και όσα εργατικά σωματεία ακόμη τιμούν τ' όνομα τους, να καλέσουν γενικές συνελεύσεις και απεργιακές φρουρές σε κάθε χώρο δουλειάς. Να προχωρήσουμε σε ταξικό κέντρο αγώνα των ίδιων των εργαζομένων, κέντρο συντονισμού και μάχης για τις επόμενες μέρες.

Μα πάνω απ' όλα: ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ. Ο φόβος που κυριαρχεί, πρέπει να σπάσει με καθημερινές διαδηλώσεις και πράξεις αντίστασης και αγώνα. Οι κυβερνήσεις τους, η αστυνομία τους και τα όπλα τους, το σύστημα τους να σαρωθεί, από τη κοινωνική πλειοψηφία, απ' όλους εμάς που δεν έχουμε ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ, αλλά ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΑΚΕΡΟ.

ΜΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΙ. ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

ΠΗΓΗ: BABYLON MEDIA

Έτσι πρέπει να καταλήγουν οι βασανιστές κάθε μορφής ζωής

2011-12-27T14:22:00.004+02:00

Σε αυτή την κατάσταση κατέληξε ο βασανιστής του σκύλου με την βαριοπούλα το Σάββατο στα δικαστήρια Ευελπίδων, μπροστά στα μάτια των φασιστών και των μπάτσων που βρισκόντουσαν εκεί. Η δίκη του πήρε αναβολή για τις 9 Ιανουαρίου.

Ο βασανιστής συνέθλιψε το κεφάλι του σκύλου με μια βαριοπούλα στο Μοσχάτο, μπροστά στα έντρομα μάτια των περαστικών, γεμάτος από ηδονή για την αποτρόπαια πράξη του. Ούτε η ψυχασθένεια, ούτε κανενός είδος διαταραχή δεν μπορεί να τον δικαιολογήσει, καθώς η εν γένει συμπεριφορά του είναι "φυσιολογική", αρκετή ώστε να προσπαθήσει να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ενώπιον του δικαστηρίου.

Το πρόβλημα ήταν και θα είναι ο σπισισμός, το πρωτότοκο γέννημα του χριστιανισμού που τοποθετεί τον άνθρωπο ως εξουσιαστή των μη ανθρωπίνων ζώων, ως μια ανώτερη μορφή ζωής από τις υπόλοιπες.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ

2011-12-19T21:10:00.000+02:00

Επίθεση της ALF σε κατάστημα – χορηγού ζωολογικού κήπου

2011-12-05T10:54:00.003+02:00

Τα τελευταία χρόνια μία εντεινόμενη επίθεση γίνεται όλο και πιο διακριτή γύρω μας. Αυτή της επιβολής της κυριαρχίας που επιτάσσει το ανθρώπινο είδος απέναντι σε όλα τα υπόλοιπα. Η επίθεση αυτή βρίσκει τις “ρίζες” και τις “παραδόσεις” της πάνω στην εμετική κουλτούρα του ανθρωποκεντρισμού που ορίζει το ανθρώπινο είδος ως τον απόλυτο δυνάστη που θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο ώστε να ικανοποιήσει τις πλασματικές του ανάγκες αλλά και τις αρρωστημένες του απολαύσεις. Τίποτα δεν ξεφεύγει από το μηχανισμό “αξιοποίησης” στο πλαίσιο αναγωγής όλου του φυσικού και ζωικού κόσμου σε αξία χρήσης. Για παράδειγμα ένα ρυάκι και ένα ελεύθερο ζώο στη φύση δεν έχουν αυταξία παρά μόνο αν καταλήξουν πόσιμο νερό, αξιοθέατο, μπριζόλα στο πιάτο μας, κατοικίδιο, έκθεμα κλπ.

Η ίδια τακτική επιβολής χρησιμοποιείται μέσα και στο δικό μας είδος. Τα ανθρώπινα ζώα δεν έχουν αυταξία παρά μόνο αν αντίστοιχα αποτελέσουν κομμάτι στερεότυπων κοινωνικών ρόλων ή γρανάζι της καπιταλιστικής αλυσίδας παραγωγής. Εργάτρια-υπάλληλος-άνεργος-αφεντικό, γυναίκα-σύζυγος-μητέρα-ερωμένη, άντρας- στυλοβάτης-κουβαλητής,νόμιμοι-παράνομοι, έμφυλοι διαχωρισμοί κλπ. Σε αυτό τον πόλεμο χρειάζεται κριτικό μάτι ώστε να διακρίνεις τις παράλληλες ιδιότητες εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενου.

Ο εργάτης που δέχεται εκμετάλλευση από το αφεντικό του, ενδέχεται να εκμεταλλεύεται το είδος του και ταυτόχρονα να κυριαρχεί στη φύση και στα υπόλοιπα είδη.

Αποτελεί πρόταγμα η αποδόμηση αυτών των σάπιων δομών οποιασδήποτε προέλευσης αλλά και κατεύθυνσης.

Μία από αυτές τις δομές αποτελεί και η βιομηχανία θεάματος με πρωταγωνιστές τα ζώα. Παρμένα από διάφορες γωνιές της γης και τοποθετημένα στα λίγα μέτρα “ελευθερίας” που τους παρέχει ο μηχανισμός της ζωοτεχνίας, δέχονται την πιο σκληρή επίθεση που θα μπορούσε να δεχθεί κάποιος. Τη βίαιη απαγωγή τους από τον ίδιο τους τον τόπο καθώς και τη γέννηση τους αλλά και την δια βίου παραμονή τους σε συνθήκες σκλαβιάς. Στο βωμό του κέρδους, σε συνθήκες σύγχρονων φυλακών θεάματος, με προκάλυμα την ψυχαγωγία, την εκπαίδευση και τη δήθεν διατήρηση της βιοποικιλότητας, έγκλειστα ζώα στο ρόλο διασκεδαστή-εκθέματος-προϊόντος είναι έτοιμα προς “κατανάλωση” από το “αγοραστικό” κοινό.

Στην ουσία, μόνο μια υποταγμένη κοινωνία θα μπορούσε να δει στη θέση των σκλαβωμένων αδελφών της ένα ψυχαγωγικό και εκπαιδευτικό θέαμα, ικανοποιώντας έτσι τις αλλοτριωμένες της ορέξεις. Δεν θα μπορούσαν να λείπουν από αυτό το ψυχαγωγικό σκλαβοπάζαρο οι αγαπητοί μας πολυεθνικοί κολοσσοί στο ρόλο του χορηγού, διακρίνοντας πως μέσα σε αυτό το παιχνίδι παίζει χοντρη κονόμα και επεκτείνοντας έτσι το πεδίο εκμετάλευσης τους και πέρα από το ανθρώπινο είδος.

Επέλεξαν να χορηγήσουν τη διαμονή ενός δημοφιλούς σε όλους κατάδικο. Το όνομα του είναι Πούμα και το όνομα του χορηγού του η γνωστή σε όλους μας Puma.

Για το λόγο αυτό στόχος αποτέλεσε ένας κρίκος αυτής της αλυσίδας καταστημάτων.

Την Παρασκευή 25/11/2011 δέχτηκε συμβολική επίθεση με μπογιές η βιτρίνα και η ταμπέλα του καταστήματος στην οδό Μεσογείων.

Η επίθεση αυτή στέκεται αλληλέγγυα στον αγωνιστή για την ολική απελευθέρωση Walter Bond.

ALF

Απο την κυβέρνηση των δολοφόνων στην κυβέρνηση των φασιστών

2011-12-02T14:13:00.000+02:00

Το τρένο του εφιάλτη και οι ακτιβιστές

2011-11-29T23:28:00.023+02:00

Έφθασε τη Δευτέρα στον τερματικό σταθμό του του Ντάνενμπεργκ στη βόρεια Γερμανία, το τρένο με το επικίνδυνο φορτίο με ραδιενεργά απόβλητα, ύστερα από διαδρομή τριών ημερών, η οποία παρεμποδίστηκε από αναρχικούς και αλληλέγγυους διαδηλωτές। Το τρένο εισήλθε σε σταθμό εκφόρτωσης απ΄ όπου στη συνέχεια τα πυρηνικά απόβλητα θα μεταφερθούν με φορτηγά ως το χώρο αποθήκευσής τους στο Γκορλέμπεν, σε απόσταση 20 χλμ. Περίπου 3000 αντιπυρηνικοί διαδηλωτές είχαν αποκλείσει τις σιδηροδρομικές γραμμές αναγκάζοντας το τρένο να διανυκτερεύσει 25χλμ από το Ντάνενμπεργκ.

Η επιχείρηση των μπάτσων για την απομάκρυνση των διαδηλωτών που διήρκεσε όλη τη νύχτα, ολοκληρώθηκε τη Δευτέρα το πρωί με καταστολή της διαδήλωσης. Οι 123 τόνοι ραδιενεργών αποβλήτων θα μεταφορτωθούν στο Ντάνενμπεργκ σε φορτηγά, διαδικασία η οποία αναμένεται να διαρκέσει ως το βράδυ, για να διανύσουν στη συνέχεια μια απόσταση 20 χλμ. ως το χώρο αποθήκευσής τους στο Γκορλέμπεν της Κάτω Σαξωνίας.

Σύμφωνα με εκπρόσωπο των μπάτσων , ο χώρος εκφόρτωσης περιβάλλεται από συρματόπλεγμα και δεν αναμένονται επεισόδια. Σε αντιδιαστολή με τις προβλέψεις του, οι διαδηλωτές συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής παραμένοντας αμετακίνητοι στο σημείο.

Θύμα της μόδας

2011-11-24T11:56:00.005+02:00

Τα στοιχεία

· Για να γίνει μία γούνα χρησιμοποιούνται μέχρι και 400 ζώα.

· Περίπου 50 εκατομμύρια ζώα θανατώνονται κάθε χρόνο για τη γούνα τους.

· Κάθε χρόνο, χιλιάδες αλεπούδες, λύκοι, ελάφια, σκύλοι, γάτες, άγρια ζώα, αρπακτικά πουλιά, ακόμη και είδη υπό εξαφάνιση, σκοτώνονται ή ακρωτηριάζονται από παγίδες.

· Τα ζώα αργοπεθαίνουν στις παγίδες για μέρες. 1 από τα 4 ζώα που παγιδεύονται, δραπετεύουν μασώντας και κόβοντας το ίδιο τους το πόδι, απλά για να πεθάνουν αργότερα από αιμορραγία, πυρετό ή γάγγραινα.

· Οι αλεπούδες εκτροφείου περνούν όλη τους τη ζωή σε άθλιες συνθήκες: μέχρι 4 ζώα σε 1κλουβί 1 τετραγωνικού μέτρου, βρώμικα και σε συνεχή κατάσταση στρες.

· Για να σκοτώσουν τα ζώα χωρίς να χαλάσει η γούνα τους, χρησιμοποιούνται οι πιο φριχτές μέθοδοι: χτυπήματα με σφυριά και μπαστούνια στο κεφάλι, σπάσιμο του σβέρκου, δηλητηριασμός με στριχνίνη, πνίξιμο με κρεμάλες ή σε νερό, ασφυξία με τοξικά αέρια, ηλεκτροπληξία στον πρωκτό, κλωτσιές μέχρι θανάτου στο θώρακα. Οι μέθοδοι αυτές δεν είναι πάντα αποτελεσματικές και πολλές φορές τα ζώα είναι ακόμη ζωντανά και με πλήρεις τις αισθήσεις τους στη διάρκεια του γδαρσίματος – ακόμη και για αρκετές ώρες μετά.

· Η γούνα επιβαρύνει και το περιβάλλον. Για την κατασκευή μίας γούνας από ζώα εκτροφείου χρειάζεται 40 φορές περισσότερη ενέργεια από ότι για την κατασκευή μίας ψεύτικης γούνας.

Τι μπορείτε να κάνετε

• Ποτέ μην αγοράζετε γούνα ή ρούχα με στολίδια γούνας (γιακάδες, μανίκια, γάντια κλπ) ή γούνινα παιχνίδια και διακοσμητικά. Ελέγξτε στην ταμπέλα τι υλικό έχει χρησιμοποιηθεί και, αν έχετε αμφιβολία, μην το αγοράσετε. Ενημερώστε τον πωλητή γιατί.

• Μην ψωνίζετε από καταστήματα, σχεδιαστές, εταιρίες που χρησιμοποιούν γούνες για οποιοδήποτε προϊόν τους – και ενημερώστε τους γιατί σας χάνουν από πελάτες. • Μιλήστε στους γνωστούς σας για την φριχτή αλήθεια της γούνας. Δώστε τους φυλλάδια, δείξτε τους φωτογραφίες και βίντεο (μπορείτε να βρείτε στο www.argosgr.org/fur.html ). Συχνά, οι άνθρωποι δεν έχουν συνειδητοποιήσει το αιματοβαμμένο «παρελθόν» που κουβαλάει μία γούνα.

FACP: Οι αναρχικοί για την ανάγκη οργάνωσης

2011-11-22T14:10:00.002+02:00

Μια σοβαρή αδυναμία από την οποία ταλαιπωρείται ο αναρχισμός είναι η   κατάσταση στην οποία βυθίστηκε από εκείνους που έχουν πολύ μικρή σχέση   με τον αναρχισμό και πολύ μεγαλύτερη με τον μικροαστισμό ή τα   φιλελεύθερα αισθήματα: νιχιλιστές, υπαρξιστές, αναρχοκαπιταλιστές, πρωτογονιστές και άλλους.

«Ο   αναρχισμός δεν σημαίνει καν μυστικισμό ούτε ασαφείς λέξεις για την   ομορφιά ή την απελπισία. Το μεγαλείο του οφείλεται κυρίως στην αφοσίωσή   του στις αιτίες της καταπίεσης σε βάρος της ανθρωπότητας. Φέρνει μέσα   του τη φιλοδοξία των μαζών για την αλήθεια, τον ηρωισμό και τη μεγάλη   τους θέληση, αντιπροσωπεύει αυτή τη στιγμή τη μόνη κοινωνική ιδεολογία   πάνω στην οποία οι μάζες μπορούν να στηριχθούν και να εμπιστευθούν για   ν’ αναλάβουν τον αγώνα τους. Δεν είναι αρκετό για τον αναρχισμό να είναι   μια μεγάλη ιδέα και οι αναρχικοί οι πλατωνικοί του αντιπρόσωποι. Οι   αναρχικοί πρέπει να συμμετέχουν μόνιμα στο μαζικό επαναστατικό κίνημα   και να συνεργάζονται μ’ αυτό. Μόνο τότε αυτό το κίνημα θα αναπνεύσει   αληθινά την αυθεντική ατμόσφαιρα του αναρχικού ιδανικού. Τίποτα δεν   αποκτιέται δωρεάν. Όλες οι υποθέσεις απαιτούν προσπάθειες και θυσίες. Ο   αναρχισμός πρέπει να βρει μια ενότητα στόχων και δράσης και να επιτύχει   μια ακριβή πραγματοποίηση του ιστορικού του ρόλου. Ο αναρχισμός πρέπει   να διαπεράσει τις καρδιές των μαζών και να διαχυθεί σ’ αυτές».

Εάν είμαστε διασκορπισμένοι, η επιρροή μας θα μειωθεί κατά τη διάρκεια των αγώνων, και ειδικά εάν είμαστε ολιγάριθμοι.   Σε μια τέτοια κατάσταση η ικανότητά μας μειώνεται αρκετά, στερούμαστε   προγραμμάτων, βλέπουμε τι γίνεται γύρω μας, αλλά πάσχουμε από έλλειψη   ικανότητας να ενεργήσουμε και πέφτουμε σε κατάθλιψη. Μερικές φορές, οι   σύντροφοι συνδέονται με προγράμματα άλλων τάσεων με τις οποίες έχουν   ασύμβατες διαφωνίες. Επομένως, η πρότασή μας είναι ότι πρέπει να οργανωθούμε.   Θέλουμε να δούμε το Αναρχικό Κίνημα στους δρόμους, τα εργοστάσια, τις   κοινότητες, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Θέλουμε να είμαστε μια   επαναστατική δύναμη, αγωνιζόμενοι ενάντια στον καπιταλισμό και τον   απολυταρχισμό διαμέσου των μεθόδων της μαζικής άμεσης δράσης, της   οριζοντιότητας, της αλληλεγγύης, της αυτοδιεύθυνσης, της ελευθερίας, της   ισότητας και της ομοσπονδιοποίησης.

Πεποίθησή  μας είναι ότι η  προπαρασκευαστική εργασία είναι αναπόφευκτη εάν οι  κοινωνικοί αγώνες  πρόκειται να είναι νικηφόροι. Ο στόχος μας θα πρέπει  να είναι η  δημιουργία μιας επαναστατικής ταξικής στρατηγικής από την  οποία θα  εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό το μέλλον του κινήματος. Είναι,  επομένως,  απαραίτητο να οργανωθούμε.

 Πηγή:   το Μανιφέστο της Αναρχικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας Πορτογαλίας   (Federacao Anarquista Comunista de Portugal - FACP) που εγκρίθηκε στην   ιδρυτική συνέλευσή της στις 7 Οκτωβριου 2007

17 ΝΟΕΜΒΡΗ... Οχι άλλη μεταπολίτευση

2011-11-14T14:54:00.001+02:00

ΠΡΟΔΟΤΕΣ!   Εθνοπατέρες – εθνοσωτήρες σας έχουμε καταλάβει έχετε ξεβρακωθεί. Δεν θα  σας αφήσουμε να μας ρίξετε στην αθλιότητα την μιζέρια την υποταγή και  στην σκληρή επιστροφή στον θεοκρατικό μεσαίωνα. 

ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΑΖΕΤΕ! Οργανωνόμαστε και συνεχίζουμε τον αγώνα μέχρι την κοινωνική ελευθερία και την αληθινή Δημοκρατία. 

ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ!  Είμαστε αποφασισμένοι. Δεν θα υποκύψουμε σε  τύραννους, αντεπαναστάτες,  απατεώνες και κερδοσκόπους, αλλά ούτε στην πολυπληθή μάζα των επίδοξων  βολεμένων δοσίλογων. Θα πολεμήσουμε μέχρι τέλους όσο και να χρειαστεί.

Μπάτσοι και παπάδες! Δόγμα και εξουσία, μια σχέση αγάπης...

2011-10-31T22:49:00.000+02:00

Μούχλα και Παραλλαγή

2011-10-31T15:27:00.003+02:00

Όπως, κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, εξέχουσες στιγμές (β)ρωμιοσύνης εκτυλίχθηκαν κατά τη διάρκεια της εθνικής παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου, για τον εορτασμό της «επετείου του Όχι,» με φαντάρους και άρματα μάχης να κατακλύζουν τους δρόμους και τεράστιες γαλανόλευκες να κυματίζουν παντού. Για μια ακόμη φορά, είδαμε μαθητές να βαδίζουν σε στρατιωτική διάταξη, με αυστηρά πειθαρχημένο ρυθμό, συντονισμένες σωματικές κινήσεις και ομοιόμορφο ντύσιμο που εξιτάρουν τα εθνικιστικά ένστικτα του κάθε προγονόπληκτου. (Οι εθνικές παρελάσεις είναι θεσμός που καθιερώθηκε από τον δικτάτορα, Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος προσπάθησε να αντιγράψει τις δημόσιες επιδείξεις της φασιστικής Ιταλίας του Μπενίτο Μουσολίνι και της Ναζιστικής Γερμανίας του Αδόλφου Χίτλερ.) Αυτό που, όμως, κατά κάποιον τρόπο μας εξέπληξε ήταν οι αντιδράσεις αρκετών πολιτών, οι οποίοι βρήκαν αφορμή να εκφράσουν την αγανάκτησή τους για τα νέα μέτρα και την υποβάθμιση της ζωής τους, καταδιώκοντας τους πολιτικούς που παρευρίσκονταν στα σημεία όπου στρατιωτικοί και μαθητές θα παρήλαυναν. Το γεγονός αυτό, βέβαια, θα σχολιαστεί σε άλλη δημοσίευση. Στο άρθρο αυτό θα θιχτεί, αποκλειστικά και μόνο, το ζήτημα της επιβεβλημένης, κατά την άποψή μας, κατάργησης των παρελάσεων.

Άμεση κατάργηση των παρελάσεων

Οι εθνικές παρελάσεις, αποτελούν πρότυπο έκφρασης για τους διάφορους μιλιταριστές-εθνικιστές, και δεν έχουν καμία θέση σε μια κοινωνία που θέλει να ονομάζεται δημοκρατική (έστω και κατ' επίφαση). Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, κάθε άνθρωπος που θέλει να αποκαλείται δημοκράτης (με την πραγματική έννοια της λέξης), που αγωνίζεται, δηλαδή, για μια κοινωνία ανθρώπινη, κοινωνία αλληλεγγύης, πολιτικής συμμετοχής και ισοπολιτείας, θα πρέπει να καταδικάζει έναν θεσμό που αποτελεί ενσάρκωση των κυρίαρχων (συντηρητικών) καθεστωτικών αξιών περασμένων εποχών, όταν όσοι πάλευαν γι' αυτά τα ιδανικά καταδικάζονταν σε θάνατο δια τουφεκισμού, ή στέλνονταν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας ή φυλακίζονταν και περιορίζονταν κοινωνικά. Αναπόσπαστο κομμάτι της κυρίαρχης ιδεολογίας των εποχών αυτών είναι ο μιλιταρισμός, ο πατριωτισμός, και ο κοινωνικός συντηρητισμός!

Οι παρελάσεις λειτουργούν ως δεξαμενές μίσους, επιθετικότητας, υπερεθνικιστικής υστερίας και αλαζονείας, καλλιεργώντας την εξής λογική: «σε περίπτωση που ο εχθρός μας απειλείσει να ποιοι θα τον κατατροπώσουν!» Πρόκειται για ένα αίσθημα Βιβλικού αυταρχισμού, εκδίκησης και «απόδοσης δικαιοσύνης,» που συναντά κανείς στο αξιόλογο βιβλίο «Επιτήρηση και Τιμωρία» του Michel Foucault, ο οποίος περιγράφει τον τρόπο που επιβάλλονταν οι ποινές στους κατάδικους κατά τον 17ο και 18ο αιώνα στη Γαλλία και τη Βρετανία, πολλές φορές με δημόσιο βασανισμό του κατηγορούμενου. Όπως τότε ο όχλος αισθανόταν ότι ο δημόσιος εξευτελισμός ενός ποινικού κατάδικου λειτουργούσε παραδειγματικά για την υπόλοιπη κοινωνία και παράλληλα έδινε την εντύπωση ότι ο νόμος και η τάξη «προστατεύει όλους τους πολίτες,» έτσι και τώρα, οι εθνικές παρελάσεις καλλιεργούν μια παρόμοια νοοτροπία «εθνικής ασφάλειας» και επιβεβαιώνουν την «υπεροχή της φυλής έναντι των βαρβάρων αλλόφυλων» μέσω της επιθετικότητας που βγάζει η εικόνα των τανκς, του στρατιωτικού ντυσίματος και του πειθαρχημένου έφηβου που δείχνει έτοιμος να «κατασπαράξει τον κακό εχθρό!» Έτσι, οι εθνικιστές γονείς νοιώθουν περήφανοι που τα παιδιά τους τιθασεύονται με πατριωτικά ιδεώδη ενώ στην πραγματικότητα υπηρετούν ένα ψέμα, μια πλάνη, μια ιδεοληψία (ιστορική συνέχεια), θυσιάζοντας τη δημιουργικότητά τους για χάρη κάποιων ψευτο-ιδανικών. (Άλλωστε, η δημιουργία του ελληνικού έθνους κράτους, ουδεμία σχέση έχει με τις αρχαιοελληνικές πόλεις-κράτη, τόσο φυλετικά όσο και πολιτισμικά, και οι οποίες, με τη σειρά τους είναι εξίσου αντίθετες με τον Βυζαντινό θεοκρατισμό.)

Οι περισσότερες παρελάσεις, βέβαια, γίνονται δίχως την παρουσία του στρατού, ο οποίος συμμετέχει μόνο σε αυτήν της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη και της 25η Μαρτίου στην Αθήνα. Αυτό, φυσικά δε σημαίνει τίποτα μιας και είτε με την παρουσία αρμάτων μάχης και ενόπλων είτε όχι, η διάταξη, το βάδισμα και το σημαιοστόλισμα των συμμετεχόντων που τους κάνει να μοιάζουν με κουρδισμένα ρομπότ αρκεί και περισσεύει για να κατατάξουμε τον θεσμό αυτόν στους πιο (πανηγυρικά) αντιδημοκρατικούς. (Όπως ειπώθηκε και παραπάνω, αυτές οι αξίες αποτελούν κύρια χαρακτηριστικά της μιλιταριστικής ιδεολογίας των καταπιεστικών καθεστώτων του προηγούμενου αιώνα, ή αυτών που συναντάμε σε χώρες όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται συνεχώς). Έπειτα, η συμμετοχή των μαθητών δεν είναι σχεδόν ποτέ εθελοντική. Η οποιαδήποτε άρνησή τους μπορεί να επιφέρει σχολικές κυρώσεις, όπως μείωση της διαγωγής στις τελικές επιδόσεις ή πειθαρχικές ποινές (π.χ. αποβολή)! Σε περίπτωση που οι μαθητές είναι ανήλικοι, είναι σχεδόν αδύνατη η συνειδητή άρνηση συμμετοχής τους, όχι μόνο λόγω του «νεαρού της ηλικίας» (που νομοθετικά στερεί το δικαίωμα της αυτοπρόσωπης άσκησης δικαιωμάτων και πολιτικής δράσης) αλλά, πολλές φορές και επειδή οι ίδιοι οι μαθητές φοβούνται ότι αν επιχειρήσουν για οποιοδήποτε λόγο να απέχουν από μια τέτοια διαδικασία, θα στιγματιστούν τόσο από το σχολικό όσο και από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, αφού είναι προφανές ότι όχι μόνο δεν έχουν εκλείψει από την Ελληνική κοινωνία κατάλοιπα εθνικού και κοινωνικού συντηρητισμού, αλλά, αντίθετα, ριζωνουν ακόμη και σήμερα στο μυαλό και στην ανορθολογική νοοτροπία πολλών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: όταν το 1997 μια μαθήτρια αρνήθηκε να συμμετάσχει σε παρέλαση, προκειμένου να αναγνωριστεί το δικαίωμα της επιλογής της, την υπόθεση κλήθηκε να αναλάβει το Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο (η γνωστή υπόθεση «Βαλσάμη»). Παρομοίως, το 2002, καθηγήτρια αντιμετώπισε πειθαρχική δίωξη επειδή είχε το θάρρος να καταγγείλει το μιλιταριστικό χαρακτήρα των μαθητικών παρελάσεων (βλ υπόθεση "Φρ. Ρωμανού"). Δεκάδες περιστατικά τρομοκράτησης μαθητών, έχουν αναφερθεί, με αποβολές και άλλου είδους ποινές ή απαξιωτικές συμπεριφορές εκ μέρους των διδασκόντων, μόνο και μόνο για την προσπάθεια άρνησης της συμμετοχής τους! Οι Αλβανοί μαθητές, επίσης, που δικαιούνταν να καταστούν σημαιοφόροι λόγω των υψηλών τους επιδόσεων, πολλές φορές (αν όχι πάντα) αντιμετωπίστηκαν με χυδαίο ρατσισμό. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο εθνικιστικός παροξυσμός κατάφερε να σκαρφαλώσει ψηλότερα ακόμη και από την τυπική νομιμότητα, δείχνοντας πόσο έντονα έχει ριζωσει στην Ελληνική κοινωνία η λογική του «πάνω απ' όλα η φυλή και η πατρίδα!»

Σεξισμός και θέαμα: Στις παρελάσεις συμμετέχουν και μαθήτριες, οι οποίες είναι αναγκασμένες να καταστούν αντικείμενα σεξουαλικού θεάματος μιας και ο κανονισμός τις θέλει να παρελαύνουν με κοντές φούστες (δεν είναι λίγοι αυτοί που πηγαίνουν στις παρελάσεις όχι μόνο για να νοιώσουν «εθνική υπερηφάνεια» αλλά και για να θαυμάσουν γυναικεία σώματα). Από την άλλη, είναι αναγκασμένες να πνίγουν τη θηλυκότητα τους μέσα στο πνεύμα της κυριαρχίας του ανδρικού ένστικτου που επιβάλει ο μιλιταρισμός, ένας ανδρισμός που δεν λειτουργεί συμπληρωματικά της γυναικείας φύσης, αλλά την καταρρακώνει και τονίζει την «ανωτερότητά» του εις βάρος της.

Για να τελειώνουμε με τον ανόητο εθνο-ηρωισμό και κάθε λογής νεκρά ιδεολογήματα

Το ότι θα πρέπει να τιμούμε την 28η Οκτωβρίου, μόνο και μόνο γιατί κάποιοι άνθρωποι θυσιάστηκαν για εμάς (;), είναι ένα τελείως κενό και ανορθολογικό επιχείρημα. Πρώτα απ' όλα, σε ότι αφορά την περίπτωση της 28ης Οκτωβρίου, στον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο, έλαβαν μέρος δεκάδες χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες. Όλοι κλήθηκαν υποχρεωτικά να πολεμήσουν. Κανένας δεν πήγε στο μέτωπο οικειοθελώς, αλλά με τις διαταγές του κράτους (γενική επιστράτευση) [κι εδώ βλέπουμε την χυδαιότητα ενός εθνικού πολέμου: κανείς δεν έχει ούτε καν τη δυνατότητα να διαλέξει στρατόπεδο, σε αντίθεση με περιπτώσεις όπως αυτή της Γαλλικής Επανάστασης ή του Ισπανικού Εμφυλίου (αυτό το θέμα, ωστόσο δεν μας αφορά αυτήν την στιγμή)]. Συνεπώς, είναι αδύνατο να ορίσουμε πόσοι από αυτούς πέθαναν γιατί είχαν πίστη στην «ελευθερία της πατρίδας», είτε γιατί, απλά, μην έχοντας άλλη επιλογή, στάλθηκαν σαν πρόβατα στη σφαγή. Αν αυτοί οι στρατιώτες είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν, θα πήγαιναν άραγε να σφαγιαστούν στα πεδία των μαχών; Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους Ιταλούς στρατιώτες, όπου ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς στάλθηκε υποχρεωτικά στα Ελληνο-Αλβανικά σύνορα, γιατί ο Μουσολίνι έβλεπε τον πόλεμο ως μια μορφή αναγκαιότητας, και κυρίως, γιατί η Ιταλική κοινωνία, ξεχνώντας τις αξίες τις αυτονομίας και της δημοκρατίας, σε σημαντικό βαθμό ασπάστηκε την φασιστική προπαγάνδα! Το σενάριο είναι πολύ παλιό, το έχουμε δει ξανά και ξανά... για τα συμφέροντα των ηγετών, για τις «μεγάλες ιδέες» θυσιάστηκαν και συνεχίζονται να θυσιάζονται λαοί! Οι μαρτυρίες των Αμερικάνων στρατιωτών που ενώ συμμετείχαν στους πολέμους του Βιετνάμ, του Ιράκ, και του Αφγανιστάν, στράφηκαν εναντίον του μιλιταρισμού (στις πιο ακραίες περιπτώσεις), ή της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των Η.Π.Α, βλέποντας τα εγκλήματα που κλήθηκαν να διαπράξουν εκεί για λογαριασμό της Wall Street και των αγορών, όπως και η απροθυμία πολλών Ισραηλινών να προσφέρουν υποχρεωτική στρατιωτική υπηρεσία σε ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονίες στη Γάζα και στον Λίβανο, αρκούν για να μας πείσουν ότι οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα μεταξύ τους, είτε είναι Τούρκοι, είτε Έλληνες, είτε Άραβες, είτε Εβραίοι.

Κάθε είδους προσωπολατρία λειτουργεί ως τροχοπέδη στην πνευματική και ηθική καλλιέργεια της προσωπικότητας ενός ατόμου, της ατομικής ανεξαρτησίας και αυτονομίας, μέσω της υπερβολικής και ολικής (ανάλογα με τις περιπτώσεις) προσκόλλησης του ίδιου στις πράξεις και το έργο κάποιου άλλου ήδη αναγνωρισμένου. Στην περίπτωση των εθνικών ηρώων, η επίκληση στο πρόσωπό τους, συνιστά μια από τις πιο κλασικές μορφές ετερονομίας. «Είναι καιρός να ξεριζωσουμε απ' την εκπαιδευτική διαδικασία όλα όσα συντηρούν και εκτρέφουν τους αιμοσταγείς και αιματοβαμμένους εθνικισμούς, που προετοιμάζουν τους ανθρώπους να σκοτώσουν και να σκοτωθούν, για ένα καλύτερο χθες» λέει ο Κώστας Δεσποινιάδης! Η προσπάθεια ταύτισης κάποιων ανθρώπων με την προσωπικότητα κάποιου εθνικού ήρωα, καταρρακώνει κάθε δυνατότητα αμφισβήτησης των κληρονομημένων παραστάσεων της κοινωνίας και των θεσμών της, μια αμφισβήτηση αναγκαία για την απελευθέρωση από την εξουσία του παρελθόντος, αναγκαία για κάθε άνθρωπο που θέλει να είναι πραγματικά πολίτης. Η απελευθέρωση της δημιουργικότητας, συνέπεια της κατάστασης της αυτονομίας ως διάρρηξης του εγκλεισμού, και της πνευματικής απελευθέρωσης του ατόμου, αποτελεί τα στοιχεία εκείνα που μια κοινωνία που είναι ή θέλει να λέγεται αυτόνομη και δημοκρατική θα πρέπει να προωθεί.

Είναι καιρός, λοιπόν, να τελειώνουμε με τον ανόητο ηρωισμό. Το επιχείρημα αυτό, βέβαια, γεννά τα εξής ερωτήματα: θα έπρεπε ο Ελληνικός λαός να δεχτεί, έτσι απλά, την υποταγή στην φασιστική μπότα; Πού θα ήμαστε εμείς σήμερα αν δεν επαναστατούσαν οι υπόδουλοι το 1821; Φυσικά, κανείς δεν αμφισβητεί την αυτοθυσία αυτών των ανθρώπων, ιδιαίτερα σε ότι αφορά την περίπτωση της εξέγερσης ενάντια στην Οθωμανική κατοχή, όπου οι πολιτικές συνθήκες και οι πολιτικές ιδεολογίες δεν μας επιτρέπουν να εξετάσουμε το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός κάτω από διαφορετική σκοπιά. Ο θάνατος, όμως, χιλιάδων ανθρώπων στα πεδία των μαχών δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, όση ανδρεία και τόλμη κι αν επέδειξαν οι σφαγιασθέντες, όσο και αν η σφαγή τους ήταν αναπόφευκτη, όσο και αν εξαιτίας αυτών σήμερα εμείς μπορούμε να ζούμε κάτω από ένα καθεστώς φιλελεύθερο και ανεκτικό σε ορισμένες ατομικές ή συλλογικές ελευθερίες (καθεστώς φιλελεύθερης ολιγαρχίας). Αποτελεί παράδειγμα προβληματισμού και αφορμή καταδίκης της φρίκης που προκαλεί ένας πόλεμος, κυρίως μεταξύ εθνών, όπου ο ήρωας της μιας πλευράς μετά από χρόνια θα αποτελεί τον δαίμονα της αντίπαλης, όπου αυτός που προσφέρει τη ζωή του με ζήλο για τα ψευδο-ιδανικά του έθνους το κάνει με την ίδια ευκολία που στο παρελθόν, κάποιος Χριστιανός ή Μουσουλμάνος θυσιαζόταν με την ελπίδα να κερδίσει μια «θέση στον παράδεισο». Πρόκειται λοιπόν για μια εμφανώς μεταφυσική λογική!

Κάθε μορφή εθνικής μιλιταριστικής σύγκρουσης ισοπεδώνει τη θεμελιώδη συνθήκη της εκάστοτε κοινωνικής συνοχής, τον λόγο, μέσω της υιοθέτησης της βίας ως μοναδική αρχή για την επίλυση των διαφωνιών. Αυτή η βία αντικαθιστά το διάλογο και κάθε είδους προσπάθεια εύρεσης συμβιβαστικής και λογικής λύσης μεταξύ δύο στρατοπέδων, όχι μόνο με την επιθυμία εξαφάνισης του αντιπάλου, αλλά και με την εξάλειψη κάθε προσπάθειας για συνύπαρξη: η επιθυμία της αναζήτησης ενός αποδιοπομπαίου τράγου δημιουργεί εθνικούς εχθρούς στη θέση των αδελφών λαών, καταστρέφοντας κάθε γέφυρα επικοινωνίας και αλληλοκατανόησης μέσω του φανατισμού, της (υπερ)εθνικιστικής υστερίας και ενός ισοπεδωτικού (π)ηθικισμού.

Εάν θέλουμε να λέμε ότι αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία πραγματικά δημοκρατική, τότε θα πρέπει επιτέλους να πάψουμε να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην υποκρισία της οποιασδήποτε μιλιταριστικής/πατριωτικής λογικής και του φετιχισμού των εθνικών συμβόλων. Συμπερασματικά, οποιοσδήποτε εμφανίζεται ως φανατικός υποστηρικτής ενός εθνικού συμβόλου μέσα από το οποίο οραματίζεται «μεγάλες ιδέες», είτε αναζητά εχθρούς «προδότες», «ανθέλληνες», «μασόνους», «μετανάστες» είτε είναι υποστηρικτής ενός φασιστικού θεσμού όπως είναι αυτός των παρελάσεων και του φαντασιακού που τις διέπει: «έλληνας γεννιέσαι, δε γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε γουρούνι αλβανέ» (σύνθημα που ακούστηκε στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου του 2010 στην Αθήνα από μέλη των ειδικών δυνάμεων, σύνθημα που στην πραγματικότητα αποτελεί συγκεκαλυμμένη επιθυμία), ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που έχουν εγκαταλείψει τη λογική και, αντ' αυτής, επιδίδονται σε μια μανία εξωφρενικού παραλογισμού, μετατόπισης ευθυνών και μετάθεσης του μίσους που οι ίδιοι νοιώθουν για τον εαυτό τους προς κάποιον εξωτερικό στόχο, είτε το παραδέχονται είτε όχι!

"Έτσι συλλέξαμε τους σακάτηδες, τους τραυματίες και τους ακρωτηριασμένους
Και μας στείλανε πίσω στο σπίτι μας στην Αυστραλία
Οι χωρίς χέρια, οι χωρίς πόδια, οι τυφλοί, οι παράφρονες,
οι περήφανοι τραυματίες ήρωες της Σούβλα
Και καθώς το σκάφος μας τράβηξε στο Circular Quay
Κοίταξα τον τόπο όπου τα πόδια μου περπατούσαν πριν τα χάσω
Και ναι, δεν υπήρχε κανείς να περιμένει για μένα,
να θρηνήσει, να με λυπηθεί, να με παρηγορήσει...
Και η ορχήστρα έπαιξε Waltzing Matilda
καθώς μας κατεύθυναν κάτω το διάδρομο
Αλλά κανείς δεν επευφημούσε, μόνο στέκονταν και κοίταζαν...
Στη συνέχεια, γύρισαν όλοι τα πρόσωπά τους μακριά!
Και τώρα κάθε Απρίλιο κάθομαι στη βεράντα μου
και βλέπω την παρέλαση να περνά από μπροστά μου...
Και βλέπω τους παλιούς συντρόφους μου, πόσο υπερήφανα αυτοί παρελαύνουν
αναβιώνοντας παλιά όνειρα μιας περασμένης δόξας
Και οι γέροι παρελαύνουν σιγά-σιγά, όλοι λυγισμένοι,
οι ξεχασμένοι ήρωες ενός ξεχασμένου πολέμου...
Και οι νέοι ρωτούν: «Τι είναι αυτοί που παρελαύνουν και γιατί;»
και κάνω στον εαυτό μου την ίδια ερώτηση!
Και η μπάντα παίζει Waltzing Matilda
και οι γέροι αυτοί ανταποκρίνονται...
Αλλά χρόνο με το χρόνο ο αριθμός τους λιγοστεύει
Κάποια μέρα κανείς δεν θα έχει απομείνει να παρελαύνει..."
(And the Band Played Waltzing Matilda – Ιρλανδο-Αυστραλέζικο αντι-πολεμικό ποίημα-τραγούδι)

http://eagainst.com

ΟΧΙ! Δεν θα υποταχθούμε στο μέλλον που μας επιφυλάσουν

2011-10-29T02:56:00.004+03:00

Αυτή την φορά ο λαός τίμησε την επέτειο της 28ης Οκτώβρη όπως πραγματικά της αξίζει. Παλεύουμε για την κοινωνική επανάσταση που θα καταργήσει το κράτος, τις κοινωνικές τάξεις, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Που θα ενώσει τις φυλές του κόσμου και θα καταργήσει μια για πάντα τους πλαστούς διαχωρισμούς του κεφαλαίου… Αγωνιζόμαστε για ένα κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αδελφότητας και αλληλεγγύης. Να μην σταματήσουμε μέχρι να το κάνουμε πραγματικότητα. Ξέρω είμαστε ρομαντικοί αλλά τι να κάνουμε αυτό είμαστε… 

CNT (1936) : Η υπεράσπιση της επανάστασης

2011-10-25T22:37:00.002+03:00

Συζητάμε για την αναγκαιότητα της υπεράσπισης των κατακτήσεων του λαού που θα επιτευχθούν μέσω της επανάστασης γιατί σήμερα στην Ισπανία υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες για την επανάσταση απ’ ότι στις χώρες που την περιτριγυρίζουν και οι καπιταλιστές αυτών των χωρών δε θα ήθελαν να δουν τα συμφέροντά τους να απειλούνται.

Γι' αυτό, για όσο καιρό η κοινωνική επανάσταση δεν θα έχει θριαμβεύσει στον πλανήτη, θα ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα για την υπεράσπιση του νέου συστήματος, τόσο από μια ξένη καπιταλιστική επέμβαση, όπως προαναφέραμε, όσο και για να αποτραπεί η αντεπανάσταση μέσα στη χώρα. Όμως ένας μόνιμος ξεχωριστός στρατός αποτελεί το μεγαλύτερο κίνδυνο για την επανάσταση, γιατί κάτω από την επιρροή του μπορεί να προκύψει η δικτατορία που θα της δώσει το θανάσιμο χτύπημα.

Τις πρώτες στιγμές του αγώνα, αν στρατιωτικές δυνάμεις ενωθούν με το λαό, θα πολεμήσουν μαζί του στους δρόμους ενάντια στην αστική τάξη. Όταν αυτή θα έχει ηττηθεί, ο ρόλος τους θα έχει τελειώσει.

Ο ένοπλος λαός θα είναι η μεγαλύτερη εγγύηση ενάντια σε κάθε απόπειρα παλινόρθωσης του καθεστώτος, είτε από δυνάμεις του εξωτερικού, είτε από δυνάμεις του εσωτερικού. Υπάρχουν χιλιάδες αγωνιστές που έχουν λιποταχτήσει από τους στρατώνες και γνωρίζουν τις σύγχρονες τακτικές μάχης.

Κάθε κομμούνα θα έχει τον οπλισμό για την αυτοάμυνά της, μέχρι την πλήρη εξασφάλιση της επανάστασης οπότε τα όπλα θα καταστραφούν για να μετατραπούν σε εργαλεία. Υπάρχει ανάγκη να αποκτηθούν πολυβόλα, τανκς, θωρακισμένα οχήματα, αεροπλάνα και αντιαεροπορικά γιατί η πραγματική απειλή εξωτερικής επέμβασης υπάρχει από τον αέρα.

Αν έρθει αυτή η στιγμή, ο λαός θα κινητοποιηθεί αστραπιαία για να κάνει φράγμα στον εχθρό (...) Σ' αυτή την κινητοποίηση θα χρειαστούν όλα τα πρόσωπα και των δυο φύλων για τον αγώνα και τις διάφορες απαραίτητες για τη μάχη δραστηριότητες.

Τα σώματα της συνομοσπονδιακής άμυνας, εξαπλωμένα μέχρι τα κέντρα παραγωγής θα είναι η αποτελεσματικότερη υπεράσπιση της επανάστασης (...)

Γι ' αυτό διακηρύσσουμε:

1) Ο αφοπλισμός του καπιταλισμού συνεπάγεται την κατοχή των όπλων από τις κομμούνες, που θα αναλάβουν την υπεράσπισή τους και θα οργανώσουν την άμυνα σε εθνικό επίπεδο.

2) Στο διεθνές πεδίο, πρέπει να οργανώσουμε μια τεράστια προπαγανδιστική εκστρατεία, ώστε οι εργαζόμενοι κάθε χώρας να συγκροτήσουν κινήματα αλληλεγγύης, αντιτιθέμενα σε κάθε απόπειρα επέμβασης των κυβερνήσεών τους. Συγχρόνως η Ιβηρική Συνομοσπονδία Ελευθεριακών Αυτόνομων Κομμούνων θα ενισχύσει ηθικά και υλικά όλους τους καταπιεσμένους του πλανήτη για να απελευθερωθούν για πάντα από την κτηνώδη κυριαρχία του κράτους και του κεφαλαίου.

+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=

Αυτό το κείμενο δεν πρέπει να θεωρηθεί σαν κάτι το οριστικό, σαν ένας κλειστός καθορισμός των στόχων του δημιουργικού έργου του επαναστατικού προλεταριάτου. Η πρόθεσή μας είναι να χαραχθούν οι γενικές γραμμές της πορείας του κόσμου της παραγωγής προς την ολική του απελευθέρωση. Είθε οι σκέψεις, τα αισθήματα και οι ικανότητες του καθενός να βελτιώσουν το έργο μας.

CNT (1936) : Για την εκπαίδευση, την τέχνη, την επιστήμη και τον ελεύθερο πειραματισμό

2011-10-25T22:36:00.001+03:00

Το πρόβλημα της παιδείας πρέπει να αντιμετωπισθεί με ριζοσπαστικές κινήσεις. Αρχικά πρέπει να καταπολεμηθεί ενεργητικά και συστηματικά ο αναλφαβητισμός. Η κουλτούρα θα αποκατασταθεί σε όσους τους την είχαν στερήσει. Είναι ένα καθήκον επανόρθωσης της κοινωνικής αδικίας που πρέπει να επιτελέσει η επανάσταση, γιατί όπως ο καπιταλισμός υπεξαίρεσε και κατακράτησε τον πλούτο της κοινωνίας, οι πόλεις έκαναν το ίδιο για την κουλτούρα και την παιδεία.

Το επιμορφωτικό μας έργο πρέπει να χωριστεί σε δύο χρονικές περιόδους. Έχουμε να επιτελέσουμε ένα εκπαιδευτικό έργο αμέσως μετά την επανάσταση και ένα πολιτιστικό έργο στη διαμορφωμένη πια νέα κοινωνία.

Το άμεσο θα είναι να προσφέρουμε στον αναλφάβητο πληθυσμό μια βασική παιδεία αποτελούμενη, για παράδειγμα, από τη διδασκαλία της ανάγνωσης, της γραφής, της αρίθμησης, της φυσιογνωσίας, της υγιεινής, της ιστορίας και της ιστορίας της επανάστασης, της θεωρίας για την ανυπαρξία του θεού κλπ.

Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα σε δύο χρόνια με τη βοήθεια ενός μεγάλου αριθμού μορφωμένων νέων, υπο την επίβλεψη της Εθνικής Ομοσπονδίας Παιδείας, η οποία, με την ανακήρυξη του Ελευθεριακού Κομμουνισμού θα κατασχέσει όλα τα εκπαιδευτικά κέντρα και θα αξιολογήσει τους επαγγελματίες καθηγητές καθώς και τους εθελοντές. Η Ομοσπονδία θα αποκλείσει όλους όσους φανούν ανίκανοι νοητικά και κυρίως ηθικά, να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις μιας ελεύθερης εκπαίδευσης. Η αξιολόγηση θα γίνει με δοκιμή πάνω στην πράξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Η παιδεία, έχοντας την αποστολή της διαμόρφωσης μιας νέας ανθρωπότητας, θα είναι ελεύθερη, επιστημονική και ίση για τα δύο φύλα, παρέχοντας τη δυνατότητα της πρακτικής εξάσκησης σε κάθε τομέα της ανθρώπινης γνώσης και δραστηριότητας (...)

Θεωρούμε σαν βασική λειτουργία της εκπαίδευσης τη δημιουργία ανθρώπων με δικό τους κριτήριο. Επίσης ο καθηγητής πρέπει να στοχεύει στην πλήρη ανάπτυξη των ξεχωριστών δυνατοτήτων κάθε παιδιού.

Από το παιδαγωγικό σύστημα που θα αναπτυχθεί στον ελευθεριακό κομμουνισμό θα αποκλειστεί ολοκληρωτικά το σύστημα "τιμωρία - επιβράβευση", γιατί σ' αυτό οφείλεται η δημιουργία των ανισοτήτων.

Ο κινηματογράφος, το ραδιόφωνο και τα εκπαιδευτικά μέσα (βιβλία, φυλλάδια, προβολές) θα χρησιμοποιηθούν για τη γρήγορη ηθική και διανοητική διαμόρφωση των παρόντων γενεών και για την ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών (...)

Εκτός από την καθαρά εκπαιδευτική διαδικασία, η ελευθεριακή κομμουνιστική κοινωνία θα παρέχει σε όλους τους ανθρώπους πρόσβαση στην τέχνη, την έρευνα, την επιστήμη... γιατί οι παραγωγοί δεν θα χωρίζονται σε χειρώνακτες και διανοούμενους, αλλά όλοι θα είναι και τα δύο εναλλάξ.

Υπάρχουν ανάγκες του πνεύματος πέρα από τις υλικές, που εκδηλώνονται δυνατότερα σε μια κοινωνία που ικανοποιεί τις υλικές και απελευθερώνει ηθικά τον άνθρωπο. Όλες αυτές τις ανησυχίες, μια κοινωνία βασισμένη στην ελεύθερη έρευνα και στην ελευθερία όλων των εκδηλώσεων της ανθρώπινης ζωής δε μπορεί να τις αγνοεί κάτω από το βάρος οποιουδήποτε συμβιβασμού της αναγκαιότητας, ούτε να τις καταπνίγει όπως συμβαίνει τώρα, αλλά, αντίθετα, πρέπει να τις υποστηρίζει και να τις ενισχύει γιατί ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με "ψωμί", αντίθετα καταραμένη είναι η ανθρωπότητα όταν με το "ψωμί" μόνο ζει ο άνθρωπος.

CNT (1936) : Για το ζήτημα της θρησκείας

2011-10-25T22:20:00.001+03:00

Το δικαίωμα στη θρησκεία, εκδήλωση καθαρά υποκειμενική της ανθρώπινης ύπαρξης, θα αναγνωρίζεται εφόσον θα παραμένει στο ιερό της ατομικής συνείδησης, με κανένα τρόπο όμως δεν θα επιτρέπεται η ηθική ή διανοητική επιβολή και η δημόσια επίδειξη.

Τα άτομα θα είναι ελεύθερα να πιστεύουν σε όποιο θεό θέλουν, όμως οι τελετουργίες θα εξαφανισθούν.

CNT (1936) : Η οικογένεια και οι σεξουαλικές σχέσεις

2011-10-25T22:19:00.001+03:00

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η οικογένεια υπήρξε ο πρώτος πολιτισμικός πυρήνας του ανθρώπινου γένους και έχει να παρουσιάσει αξιοθαύμαστα χαρακτηριστικά πολιτισμού, ηθικής και αλληλεγγύης. Μέσα στην εξέλιξη, οδήγησε στη δημιουργία της φατρίας, της φυλής, του λαού και της εθνότητας και πρέπει να υποθέσουμε ότι θα συνεχίσει να υπάρχει για πολύ καιρό.

Η επανάσταση δεν πρέπει να επέμβει βίαια στην οικογένεια, εκτός από εκείνες τις περιπτώσεις της καταστροφικής σύνθεσης στις οποίες τα άτομα πρέπει να βοηθηθούν στο δικαίωμα της αποχώρησης.

Αφού το πρώτο μέλημα της επανάστασης θα είναι η οικονομική ανεξαρτησία κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, η οφειλόμενη στην οικονομική εξάρτηση υποτέλεια της γυναίκας στον άνδρα θα εξαφανιστεί. Τα δύο φύλα θα είναι ίσα, τόσο σε δικαιώματα όσο και σε υποχρεώσεις.

Ο ελευθεριακός κομμουνισμός διακηρύσσει τον ελεύθερο έρωτα, με μόνη δέσμευση την κοινή θέληση του άνδρα και της γυναίκας, εξασφαλίζοντας στα παιδιά τη φροντίδα της συλλογικότητας και προφυλάσσοντάς τα από τις ασθένειες με τη χρήση της υγιεινής.

Επίσης, με μια καλή σεξουαλική αγωγή που θα αρχίζει από το σχολείο, θα οδηγηθούμε, σύμφωνα με τις αρχές της γενετικής σε μια βελτίωση της ανθρώπινης φυσιολογίας[1]. Τα ανδρόγυνα θα ζευγαρώνουν συνειδητά, δίνοντας ζωή σε παιδιά υγιή κι ευτυχισμένα.

Σχετικά με τα προβλήματα ηθικής φύσης που μπορεί να προκαλέσει ο έρωτας σε μια ελευθεριακή κομμουνιστική κοινωνία, όπως αυτά που οφείλονται σε ερωτικές αντιζηλίες, η κοινότητα και η ελευθερία η ίδια δεν έχουν παρά δύο δυνατότητες. Για όποιον επιθυμεί έρωτα κτηνωδώς και με τη βία, αν δεν αρκέσει η συμβουλή και ο σεβασμός των ατομικών δικαιωμάτων, θα πρέπει να καταφεύγουμε στην απομάκρυνση. Για πολλές ασθένειες αρκεί η αλλαγή του αέρα. Για την "ασθένεια" του έρωτα, που οδηγεί στο πείσμα και την τύφλωση πρέπει να συμβουλεύσουμε την αλλαγή κομμούνας, απομακρύνοντας τον ασθενή από την αιτία που τον τρελλαίνει και τον τυφλώνει, αν και δεν είναι πιθανό ότι τέτοια περιστατικά θα δημιουργούνται σε ένα περιβάλλον σεξουαλικής ελευθερίας.

CNT (1936) :Οι υποχρεώσεις των ατόμων στη συλλογικότητα και η απονομή δικαιοσύνης

2011-10-25T22:02:00.005+03:00

Ο ελευθεριακός κομμουνισμός είναι αντίθετος με κάθε ποινικό σύστημα σωφρονισμού, πράγμα που συνεπάγεται την κατάργηση του παρόντος συστήματος και προπαντός την καταστροφή των μέσων βασανισμού και πειθάρχησης (κρατητήρια, κάτεργα, κλπ).

Θεωρούμε ότι ο κοινωνικός καθορισμός αποτελεί τη βασική αιτία των λεγόμενων παρανομιών και ότι με την εξαφάνιση των αιτιών που το γεννούν, το "έγκλημα" θα πάψει να υπάρχει.

Έτσι θεωρούμε ότι:

1) ο άνθρωπος δεν είναι κακός από τη φύση του και η εγκληματικότητα είναι φυσικό αποτέλεσμα των συνθηκών κοινωνικής αδικίας στις οποίες ζούμε

2) με την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών και με μία λογική και ανθρώπινη παιδεία, αυτά τα αίτια θα εξαφανιστούν.

Γι ' αυτό πιστεύουμε ότι στις περιπτώσεις όπου το άτομο δεν ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του, τόσο σε ζητήματα ηθικής όσο και στην παραγωγική διαδικασία, θα είναι οι λαϊκές συνελεύσεις οι οποίες με αίσθημα αρμονίας και κρίνοντας κατά περίπτωση θα επιλύουν το ζήτημα.

Ο ελευθεριακός κομμουνισμός θα στηρίζει τη σωφρονιστική του δραστηριότητα πάνω στα μόνα μέσα στα οποία η σύγχρονη επιστήμη αναγνωρίζει αυτό το δικαίωμα, την εκπαίδευση και την ιατρική. Όταν κάποιο άτομο, θύμα παθολογικών φαινομένων, διαταράσσει την κατακτημένη ανάμεσα στους ανθρώπους αρμονία, η θεραπευτική παιδαγωγική θα αναλαμβάνει να ρυθμίσει την ανισορροπία, αποκαθιστώντας του το αίσθημα της κοινωνικής υπευθυνότητας που του στέρησε μια παράλογη φυσιολογία.

CNT (1936) : Ανταλλαγή των προϊόντων

2011-10-25T22:02:00.004+03:00

Η οργάνωσή μας θα είναι ομοσπονδιακή και θα εξασφαλίζει την ελευθερία του ατόμου μέσα στη συλλογικότητα και την κομμούνα, της κομμούνας μέσα στην ομοσπονδία και της ομοσπονδίας στη συνομοσπονδία.

Οι κάτοικοι κάθε κομμούνας θα αποφασίζουν οι ίδιοι για τα εσωτερικά της προβλήματα. Όταν πρόκειται για προβλήματα που αφορούν μια ευρύτερη περιοχή, όπως π.χ. η κατασκευή ενός δρόμου, θα τα αντιμετωπίζουν οι ομοσπονδίες, στις συνελεύσεις των οποίων θα αντιπροσωπεύονται όλες οι κομμούνες με τις θέσεις που θα έχουν προηγουμένως αποφασίσει στις γενικές τους συνελεύσεις.

Ομοίως, για θέματα περιφέρειας θα αποφασίζει η περιφερειακή ομοσπονδία, με βάση την επικρατούσα άποψη των κατοίκων της περιφέρειας.

Έτσι θα χειριζόμαστε όλα τα προβλήματα σε εθνική κλίμακα (για όσο καιρό τουλάχιστον θα περιοριζόμαστε στα εθνικά σύνορα).

Η εθνική οργάνωση θα ρυθμίζει τις εξωτερικές σχέσεις με το προλεταριάτο των υπόλοιπων χωρών, μέσω των αντιπροσωπευτικών τους οργανισμών, συνδεδεμένων όπως εμείς, με την Α.I.Τ.

Για την ανταλλαγή των προϊόντων από κομμούνα σε κομμούνα, τα κοινοτικά συμβούλια θα βρίσκονται σε επαφή με τις περιφερειακές ομοσπονδίες και το συνομοσπονδιακό συμβούλιο παραγωγής και διανομής, κοινοποιώντας τις ελλείψεις και τα πλεονάσματα. Τα προβλήματα θα λύνονται μέσω του δικτύου διασύνδεσης.

Σε ό,τι αφορά την κατανάλωση μέσα στην κομμούνα, θα γίνεται μέσω της κάρτας παραγωγού που θα εκδίδουν τα εργοστασιακά συμβούλια, δίνοντας το καταναλωτικό δικαίωμα για την κάλυψη των αναγκών. Η κάρτα παραγωγού αποτελεί ένα μέσο ανταλλαγής το οποίο θα καθορίζεται από δύο χαρακτηριστικά: 1) δε θα είναι μεταβιβάσιμη, 2) θα αντιστοιχεί σε μία μέση ρύθμιση, αναγράφοντας μια αξία από εργατοώρες, που θα έχει ισχύ εξαργύρωσης μέχρι ένα χρόνο μετά την έκδοσή της.

Για όσους δε μπορούν να εργαστούν θα εκδίδονται κάρτες κατανάλωσης από τα κοινοτικά συμβούλια.

Ωστόσο, δε μπορούμε να εισηγηθούμε μια οριστική ρύθμιση. Πρέπει να σεβαστούμε την αυτονομία κάθε κομμούνας και το δικαίωμά της να οργανώσει ένα δικό της σύστημα εσωτερικής ανταλλαγής, φτάνει να μη βλάπτει τα συμφέροντα των υπολοίπων.

CNT (1936) : Εσωτερική λειτουργία της κομμούνας

2011-10-25T22:01:00.003+03:00

Η κομμούνα θα πρέπει να ασχολείται με όλα όσα απασχολούν το άτομο. Θα πρέπει να φροντίζει, για την οργάνωση, τη ρύθμιση και τη βελτίωση της ζωής του πληθυσμού. Για τις κατοικίες, για τη διαχείριση των αγαθών που θα συγκεντρώνουν οι ενώσεις των παραγωγών, για την υγιεινή, τη στατιστική, την παιδεία, τις νοσηλευτικές εγκαταστάσεις και τα μέσα και το δίκτυο συγκοινωνίας. Να υποστηρίζει τις καλλιτεχνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες και να οργανώνει τις σχέσεις με τις υπόλοιπες κομμούνες.

Για την εκπλήρωση αυτής της αποστολής θα ορίζεται ένα Κοινοτικό
Συμβούλιο, με αντιπροσώπους των συμβουλίων της Αγροτικής / Βιομηχανικής Παραγωγής και Στατιστικής, Διανομής, Υγείας και Πολιτισμού.

Η διαδικασία της εκλογής των κοινοτικών συμβουλίων προορίζεται να ρυθμίσει τις αντιθέσεις που προκύπτουν από τις διαφορετικές πληθυσμιακές κοινότητες, σκοπεύοντας στην πολιτική αποκέντρωση των μεγαλουπόλεων και τη μετατροπή τους σε ομοσπονδίες από κομμούνες.

Όλες αυτές οι αναθέσεις δεν έχουν χαρακτήρα γραφειοκρατικό ή διευθυντικό. Εκτός από όσους επιτελούν εργασίες τεχνικές ή στατιστικής, οι υπόλοιποι θα συνεχίζουν να απασχολούνται κανονικά στη συνηθισμένη εργασία τους, μετά την οποία θα συγκεντρώνονται για να συζητήσουν τα δευτερεύοντα εκείνα θέματα που δεν χρειάζεται να απασχολήσουν γενικές συνελεύσεις.

Οι συνελεύσεις θα καλούνται όποτε το απαιτούν τα συμφέροντα της κομμούνας, με πρωτοβουλία είτε του κοινοτικού συμβουλίου είτε των κατοίκων.

CNT (1936) : Οι ελευθεριακές κομμούνες και η λειτουργία τους

2011-10-25T22:00:00.001+03:00

Η πολιτική έκφραση της επανάστασης στερεώνεται πάνω σ' αυτή την τριλογία: το άτομο, η κομμούνα, η ομοσπονδία.

Μέσα από ένα σχέδιο δραστηριοτήτων, εφαρμοσμένο σε όλες τις λειτουργίες, στην κλίμακα της (Ιβηρικής) χερσονήσου, η διανομή θα έχει χαρακτήρα αποκλειστικά κοινοτιστικό. Η βάση της διανομής θα είναι, κατά συνέπεια, η κομμούνα. Οι κομμούνες θα είναι αυτόνομες και ομοσπονδοποιημένες τοπικά και εθνικά για την εκτέλεση έργων κοινού ενδιαφέροντος. Το δικαίωμα της αυτονομίας δεν αναιρεί την υποχρέωση της εκπλήρωσης των συμφωνιών της κοινής συμβίωσης (...) Έτσι μια κομμούνα που θα καταναλώνει αλόγιστα θα αναγκάζεται να σεβαστεί τους περιορισμούς που μετά από ελεύθερη συζήτηση αποφάσισε η πλειοψηφία.

Αντίθετα, οι κομμούνες οι οποίες, αντιτιθέμενες στη βιομηχανοποίηση, επιλέγουν άλλους τρόπους συμβίωσης, όπως οι φυσιολάτρες ή οι γυμνιστές, θα δικαιούνται ρυθμίσεις διαφορετικές από τις γενικές συμβάσεις. Επειδή αυτές οι κομμούνες, λόγω του περιορισμένου αριθμού τους, δε θα μπορούν να καλύπτουν όλες τις ανάγκες τους, οι αντιπρόσωποί τους στα συνέδρια της Ιβηρικής Συνομοσπονδίας Ελευθεριακών Αυτόνομων Κομμούνων θα πραγματοποιούν συμφωνίες με τις υπόλοιπες αγροτικές και βιομηχανικές κομμούνες.

Για την καλύτερη διανομή της παραγωγής στις κομμούνες, μπορούν να δημιουργηθούν συμπληρωματικά βοηθητικά όργανα, όπως ένα Συνομοσπονδιακό Συμβούλιο Παραγωγής και Διανομής, με αντιπροσώπους στις Εθνικές Ομοσπονδίες Παραγωγής και στο ετήσιο συνέδριο των κομμούνων.

CNT (Μάης 1936): Σχέδιο του τρόπου οργάνωσης των παραγωγών

2011-10-25T21:59:00.001+03:00

Η οργάνωση της οικονομίας, σε όλες τις εκφράσεις της παραγωγής, θα προσαρμοστεί αυστηρά στις αρχές της κοινωνικής οικονομίας, διαχειριζόμενης μέσω των διαφόρων οργανισμών των παραγωγών οι οποίοι συγκεντρωμένοι σε γενικές συνελεύσεις θα την ελέγχουν διαρκώς.

Σαν βάση στον τόπο εργασίας, στο συνδικάτο, στην κομμούνα, σε όλες τις ρυθμιστικές οργανώσεις της νέας κοινωνίας, θα είναι ο παραγωγός, το άτομο, ο θεμελιώδης λίθος κάθε κοινωνικού συστήματος.

Σαν όργανο σύνδεσης της κομμούνας με τον τόπο εργασίας, το εργοστασιακό συμβούλιο, εναρμονισμένο με τα υπόλοιπα κέντρα εργασίας.

Σαν όργανο σύνδεσης των ενώσεων των παραγωγών, τα συμβούλια παραγωγής και στατιστικής, που θα ομοσπονδοποιηθούν για να συγκροτήσουν ένα σταθερό δίκτυο διασύνδεσης όλων των παραγωγών της Ιβηρικής Συνομοσπονδίας.

Στην ύπαιθρο: σαν βάση ο παραγωγός μέσα στην κομμούνα που θα διαχειρίζεται όλο το φυσικό πλούτο κάθε γεωπολιτικής ενότητας.

Σαν όργανο σύνδεσης, το συμβούλιο καλλιέργειας, στο οποίο θα συμμετέχουν τεχνικοί σύμβουλοι που θα υποδεικνύουν την κατάλληλη για κάθε περιοχή καλλιέργεια.

Τα συμβούλια καλλιέργειας θα οργανωθούν σε δίκτυο, όπως και τα εργοστασιακά συμβούλια και τα συμβούλια παραγωγής και στατιστικής, ολοκληρώνοντας την ελεύθερη ομοσπονδία, που αποκαθιστά κάθε κομμούνα σαν πολιτική ενότητα και γεωγραφική υποδιαίρεση.

Οι ενώσεις των γεωγραφικών παραγωγών, όπως και οι ενώσεις των αγροτών, θα ομοσπονδοποιηθούν σε εθνικό επίπεδο (για όσο καιρό η Ισπανία θα είναι η μόνη χώρα που θα έχει πραγματοποιήσει τον κοινωνικό μετασχηματισμό) σύμφωνα με το είδος της παραγωγής, για την αποδοτικότερη ανάπτυξη της οικονομίας (...)

Θεωρούμε ότι με τον καιρό η νέα κοινωνία θα καταφέρει να παρέχει σε κάθε κομμούνα όλα τα απαραίτητα για την αυτονομία της τεχνολογικά μέσα, γιατί τόσο πιο ελεύθερος είναι ο άνθρωπος -η κομμούνα σ' αυτή την περίπτωση- όσο λιγότερο εξαρτάται από τους άλλους.

CNT (1936) : Η οργάνωση της νέας κοινωνίας - Τα πρώτα μέτρα της επανάστασης

2011-10-25T21:58:00.001+03:00

Με το πέρας της βίαιης περιόδου της επανάστασης, θα καταργηθούν η ατομική ιδιοκτησία, το κράτος, το προνόμιο του άρχειν και, κατά συνέπεια, οι τάξεις που χωρίζουν την κοινωνία σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευομένους, καταπιεστές και καταπιεσμένους.

Με την κοινωνικοποίηση του πλούτου, οι ελεύθερες οργανώσεις των παραγωγών θα αναλάβουν την αδιαμεσολάβητη διαχείριση της παραγωγής και της κατανάλωσης.

Εγκαθιδρύοντας σε κάθε τόπο την ελευθεριακή κομμούνα, θα θέσουμε σε λειτουργία τον νέο κοινωνικό μηχανισμό. Οι παραγωγοί κάθε κλάδου, συγκεντρωμένοι στα συνδικάτα και τους τόπους εργασίας, θα καθορίσουν ελεύθερα τον τρόπο οργάνωσής τους. Κάθε ελευθεριακή κομμούνα θα κατασχέσει όσα κατείχε η αστική τάξη: μέσα παραγωγής, πρώτες ύλες, κατοικίες, ρουχισμό κλπ. Τα αγαθά θα περάσουν στην κατοχή των εργαζομένων για να διανεμηθούν προς όφελος της κοινότητας.

Το πρώτο μέλήμα κάθε κομμούνας θα είναι η παροχή όλων των δυνατών ανέσεων στους κατοίκους, η παροχή περίθαλψης στους αρρώστους και εκπαίδευσης στα παιδιά.

Πρέπει από τώρα να συνηθίζουμε στην ιδέα ότι οι πρώτες μέρες της επανάστασης δεν θα είναι εύκολες και ότι το κάθε άτομο θα πρέπει να καταβάλει το μέγιστο των προσπαθειών του και να καταναλώνει μόνο ό,τι θα επιτρέπουν οι δυνατότητες της παραγωγής. Όλη αυτή η περίοδος θα απαιτήσει θυσίες και ατομική και συλλογική συναίνεση για να μην προκληθούν δυσχέρειες στο έργο της οικοδόμησης αυτής της κοινωνίας που όλοι μαζί αποφασίσαμε.

CNT (Μάης 1936): Η δημιουργική αντίληψη της επανάστασης

2011-10-25T21:57:00.003+03:00

Είναι ολοκληρωτικά απηρχαιωμένη η παλιά αντίληψη σύμφωνα με την οποία η επανάσταση δεν είναι παρά η βίαιη στιγμή της καταστροφής του καπιταλιστικού συστήματος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την υλοποίηση μιας κατάστασης πραγμάτων που έχει ήδη λάβει σάρκα και οστά στη συλλογική συνείδηση (...)

Γι’ αυτό, με λίγα λόγια, θεωρούμε ότι η επανάσταση ορίζεται:

Σαν η ψυχική κατάσταση απέναντι σε μια τάξη πραγμάτων που έρχεται σε σύγκρουση με τις ελπίδες και τις αναγκαιότητες του ατόμου.

Σαν κοινωνική πράξη όταν υλοποιείται μέσα σε συλλογικότητες μια δράση που έρχεται σε σύγκρουση με τους θεσμούς του καπιταλιστικού συστήματος.

Σαν οργανωμένη πράξη, όταν αισθάνεται την αναγκαιότητα της συγκρότησης μιας δύναμης ικανής για την εξασφάλιση της υλικής της υπόστασης.

Θα πρέπει επίσης να επισημάνουμε τους εξής παράγοντες:

α) την κατάρρευση της ηθικής εκείνης που αποτέλεσε τη βάση του καπιταλιστικού συστήματος.
β) τη χρεωκοπία του στον οικονομικό τομέα.
γ) την αποτυχία της πολιτικής του έκφρασης, τόσο υπό τη μορφή του "δημοκρατικού καθεστώτος" όσο και στη νέα μορφή του, τον κρατικό καπιταλισμό, δηλαδή τον εξουσιαστικό κομμουνισμό.

Η συνισταμένη αυτών των παραγόντων σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή θα προκαλέσει την έναρξη της βίαιης περιόδου που θα οδηγήσει στην πραγματικά δημιουργική εποχή της επανάστασης.

Για τη θεμελίωση της επανάστασης δεν αρκεί ούτε η αμοιβαία βοήθεια, ούτε η αλληλεγγύη ούτε η πολυσυζητημένη χαριστικότητα. Αυτές οι τρεις αρχές που στο παρελθόν ανακούφιζαν από τις δυσαρμονίες των ατελών κοινωνιών, στις οποίες το άτομο είναι εγκαταλειμένο, αντιμέτωπο με μια αυθαίρετη και επιβαλλόμενη αντίληψη περί δικαίου, πρέπει να αναπτυχθούν και να συγκεκριμενοποιηθούν σε νέες μορφές κοινωνικής συνύπαρξης των οποίων η υψηλότερη έκφραση είναι ο ελευθεριακός κομμουνισμός: οι μόνοι περιορισμοί για την ικανοποίηση των αναγκαιοτήτων κάθε ανθρώπινης ύπαρξης να είναι αυτοί που τυχόν θα επιβάλλονται από τις αναγκαιότητες της νέας οικονομικής οργάνωσης.

Αν "όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη", όλες οι μορφές οργάνωσης της παραγωγής και της διανομής που κατευθύνονται από το πνεύμα της ισότητας οδηγούν στην πραγματοποίηση της δικαιοσύνης και της κοινωνικής αρμονίας.

CNT (Μάης 1936): Η συνομοσπονδιακή θεώρηση του ελευθεριακού κομμουνισμού

2011-10-25T21:55:00.002+03:00

Προσχέδιο της οργάνωσης της ελευθεριακής κομμουνιστικής κοινωνίας, όπως καταγράφηκε δυο μήνες πριν την ισπανική επανάσταση, στο έκτακτο συνέδριο της CNT (Σαραγόσα, Μάης 1936).
Από το βιβλίο "Εl Congreso Confederal de Zaragoza, 1936", εκδόσεις ZERO, Μαδρίτη, Φλεβάρης 1978.

Ο καθορισμός με μαθηματική ακρίβεια όλων όσων θα συγκροτήσουν τη μελλοντική κοινωνία θα ήταν μια παράλογη απαίτηση. Πολλές φορές ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη υπάρχει μια πραγματική άβυσσος. Δε θέλουμε να πέσουμε στο λάθος των πολιτικών που παρουσιάζουν οριστικές λύσεις για όλα τα προβλήματα, λύσεις που στην πράξη αποτυγχάνουν παταγωδώς, αφού προσπαθούν να επιβάλουν μια μέθοδο για όλες τις περιπτώσεις χωρίς να λαμβάνουν υπόψη την ίδια την εξέλιξη της ανθρώπινης ζωής.

Εμείς, που έχουμε μια υψηλότερη θεώρηση των κοινωνικών προβλημάτων, δεν θα το κάνουμε αυτό. Προσχεδιάζοντας τις ρυθμίσεις του ελευθεριακού κομμουνισμού, δε θα παρουσιάσουμε ένα μοναδικό πρόγραμμα, που δεν θα επιδέχεται μετατροπές. Αυτές λογικά θα προκύψουν, και θα είναι οι ίδιες οι αναγκαιότητες και οι εμπειρίες που θα τις καθορίσουν.

Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας Αθήνα, Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2011, 13:30

2010-12-31T12:54:00.000+02:00

Την Κυριακή 26/12, η Συνέλευση για την Αντισπισιστική Δράση και αλληλέγγυοι/ες βρεθήκαμε στην πλατεία Συντάγματος για να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στην εκμετάλλευση των ζώων που παίρνει φωτιά μπροστά στα μάτια όλων μας.
Θύματα της εκμετάλλευσης σε αυτήν την περίπτωση, είναι τα πόνυ και τα άλογα δουλεμπόρων που έχουν χωριστεί σε ομάδες και καλύπτουν όλη την περιοχή του ''εορταστικού'' κέντρου, από Ερμού και Σύνταγμα μέχρι Ζάππειο. Σκοπός των εκμεταλλευτών, το άμεσο και εύκολο χρήμα, προσφέροντας στον κόσμο μια φωτογραφία στις πλάτες του ζώου.
Με την εμφάνιση μας αρχίζουν τα αίματα να βράζουν. Ξεκινούν με δικαιολογίες τύπου ''αφήστε μας να βγάλουμε το μεροκάματο'', ''αν τα αφήσουμε θα πεθάνουν'' και το ευφάνταστο ''τα ζώα αυτά μας ανήκουν'' και συνεχίζουν με βρισιές και σπρωξιές. Οι προπηλακισμοί δίνουν και παίρνουν ενώ μπάτσοι διαφόρων ειδών (μπλέδες, δημοτόμπατσοι, ασφαλίτες) προσπαθούν να μας μετακινήσουν χωρίς επιτυχία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μετακινήσουν τα ζώα μέσα σε ένα παρτέρι, γεγονός που εξοργίζει τους δουλέμπορους γιατί σαφώς και έχει πέσει κατακόρυφα η πελατεία τους.
Το μοίρασμα συνεχίζεται κοντά τους, το πανό μας παραμένει και κάθε φορά που πλησιάζει κάποια οικογένεια τα ζώα, γίνεται δυναμικότατη παρέμβαση από συντρόφισσα. Χάνουν συνεχώς πελάτες και αυτό τους έχει εξοργίσει ακόμη περισσότερο, με αποτέλεσμα μετά από κάποια ώρα ένας από τους τραμπούκους των δουλεμπόρων να της επιτεθεί με απανωτά χτυπήματα στο πίσω μέρος του κεφαλιού της, την ώρα που ακολουθεί ένα πόνυ φορτωμένο με ένα πιτσιρίκι. Η αντίδραση μας είναι άμεση, κατευθυνόμαστε όλοι προς τα εκεί και η ένταση κλιμακώνεται με μπουνιές και κλοτσιές παντού, ενώ με το που μας χωρίζουν, τα λαμόγια που μας επιτέθηκαν έχουν εξαφανιστεί. Παράλληλα, ένας νεαρός σύντροφος καταλήγει με χτυπημένο όλο του το πρόσωπο.
Αποδεικνύεται στην πράξη πως οι βασανιστές δεν κάνουν διαχωρισμό στην κακοποίηση ζώου ή ανθρώπου. Η τακτική τους θυμίζει ''νταβάδες'' της νύχτας που προσπαθούν να περισώσουν την ''πραμάτεια'' τους ενώ στην θέση του κορμιού της πόρνης βρίσκεται το σώμα ενός αλόγου ή ενός πόνυ. Λίγο αργότερα, ένας ''πατριώτης'' από την μεριά των δουλεμπόρων με ελληνική αθλητική ενδυμασία μας τραβάει βίντεο συνεχίζοντας την γνωστή τακτική των απανταχού πατριωτών και υπενθυμίζοντας μας το τσάκισμα που πρέπει και αυτοί να υφίστανται.
Τα ζώα βρίσκονται δεμένα, χωρίς νερό και φαΐ ενώ παράλληλα τα έχουν προηγουμένως χαπακώσει ώστε να είναι πειθήνια και ''ήρεμα'' όλη την ημέρα καθώς με τέτοια παρουσία κόσμου υπό φυσιολογικές συνθήκες θα είχαν φρικάρει. Το μεροκάματο για αυτά είναι τουλάχιστον ένα 12ωρο στο πόδι. Όπως ανέφερε νωρίτερα ένας από αυτούς, ''πρέπει να δουλέψουν για να βγάλουν το φαΐ τους''. Μετά θα μεταφερθούν στο επόμενο πανηγύρι αφού δεν τα έχουν μόνο για τις ''γιορτές''
Το ζώο για αυτούς τους ηλίθιους αποτελεί αντικείμενο και ιδιοκτησία, ένα εργαλείο κοπής χρήματος.
Εμείς δεν κάνουμε πίσω ούτε στο ελάχιστο.
Ο δρόμος για την ελευθερία περνά μέσα από τη σύγκρουση. Αυτό ζητάνε, αυτό θα έχουν!
Η αστυνομία, κρατική και δημοτική, κάνει πλάτες σε νταβατζήδες/δουλέμπορους τέτοιου επιπέδου, ενώ παράλληλα συνεχίζει να επιδίδεται σε κυνήγι μαγισσών, προπηλακίζοντας και συλλαμβάνοντας τον εκάστοτε μετανάστη μικροπωλητή.
Εδώ, εκεί και παντού θα εμφανιζόμαστε μπροστά τους και θα τους χαλάμε τη γιορτή.

Καλούμε και πάλι διαμαρτυρία ενάντια στην εκμετάλλευση και την κακοποίηση αυτών των ζώων,
το Σάββατο 1/1/2011, στην πλατεία Συντάγματος, στις 13.30.

Για την ολική απελευθέρωση.

Γιατί κανένα ζώο δεν είναι εμπόρευμα.

Συνέλευση για την Αντισπισιστική Δράση

Αλληλεγγύη στους κατοίκους της Κερατέας

2010-12-29T18:15:00.001+02:00

Για τον αγώνα των κατοίκων στο Οβριόκαστρο και στην Κερατέα, για την αλληλεγγύη...

2010-12-28T14:42:00.003+02:00

Εδώ και μήνες, αλλά κυρίως τις τελευταίες δύο βδομάδες, οι κάτοικοι της
Κερατέας είναι στους δρόμους για το αυτονόητο: ενάντια στην περαιτέρω
λεηλασία του τόπου τους, ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους, ενάντια στο
θάνατο που τους σερβίρει ο αστικός πολιτισμός και τα σκουπίδια του.

Είναι προφανές πως η χωροθέτηση ΧΥΤΥ στην περιοχή (το άλλο όνομα για
τους απαγορευμένους πλέον ΧΥΤΑ) είναι μια ακόμη διεκπεραίωση κεφαλαίων
και υποχρεώσεων απέναντι σε «μειοδότες» επενδυτές εργολάβους. Όλα τα
υπόλοιπα, «περί ορθολογικού σχεδιασμού για τη διαχείριση των
απορριμμάτων» είναι προπετάσματα καπνού: ακόμα και οι ίδιοι οι
σχεδιαστές του έργου παραδέχονται πως οι χωματερές σε Κερατέα και
Γραμματικό θα ήταν πολύ μικρές για να υποκαταστήσουν τη χωματερή της
Φυλής (η οποία παρεμπιπτόντως ακόμα επεκτείνεται). Αλλά το ζήτημα πάει
πολύ πιο πέρα από τα γνώριμα εξουσιαστικά «παιχνιδάκια».

Η Κερατέα βρίσκεται σε καθεστώς περικύκλωσης και κατοχής. Οι δεκάδες
διμοιρίες ΜΑΤ, τα μπουλούκια των ασφαλιτών, η θωρακισμένη αύρα της ΕΛΑΣ
που χρησιμοποιείται για πρώτη φορά και πετάει νερό και δακρυγόνα, οι
λυσσαλέες επιθέσεις τους στα μπλόκα των κατοίκων, η παραμονή τους στην
περιοχή παρά τις δικαστικές αποφάσεις για προσωρινή παύση των εργασιών,
σηματοδοτούν ένα καθεστώς ελέγχου και επιβολής. Ενώ ταυτόχρονα
«υπενθυμίζουν» πως το έργο θα γίνει περνώντας πάνω από τους κατοίκους.
Για το κράτος όσοι και όσες αντιστέκονται πέρα από τα γνώριμα όρια της
θεσμικής και αστικής νομιμότητας πρέπει να ηττηθούν και να
συνθηκολογήσουν. Πρόκειται λοιπόν για έναν πόλεμο, από αυτούς που
καθημερινά στήνει η κυριαρχία στους από κάτω, μια συνηθισμένη εικόνα σε
«συνθήκες κρίσης»: από την επίθεση στον «κόσμο της εργασίας» με
περικοπές μισθών, ανεργία και δυσβάσταχτες πολιτικές λιτότητας, τη
σκληρή καταστολή αυτών που αντιστέκονται, από τα πογκρόμ-επιθέσεις στους
μετανάστες και τις «καθαρές πόλεις», την καθημερινή υποτίμηση-απαξίωση
των ζωών μας…

Οι κάτοικοι όμως της περιοχής δεν είναι πρόθυμα θύματα: η επιμονή τους,
οι καθημερινές τους συγκρούσεις ανατρέπουν τα σχέδια των από πάνω. Και
«υπενθυμίζουν» πως η κοινωνική οργή περνάει πάντα πάνω από ΜΑΤ,
εισαγγελείς, εργολάβους, υπουργούς…

Για όσους προσπαθούν να εκτονώσουν την κατάσταση.

Η τοπική κοινωνία όμως εκτός από τις χακί δυνάμεις κατοχής που έχει να
αντιμετωπίσει, έχει απέναντί της και όλο το συρφετό των μηχανισμών
προπαγάνδας αλλά και τους θεσμικούς φορείς – οι οποίοι είτε «θετικά»
διακείμενοι είτε αρνητικά, τυλίγουν τον αγώνα των κατοίκων σε
κουρελόχαρτα νομιμότητας. Δεν είναι μόνο τα ΜΜΕ που ανέλαβαν εργολαβικά
να απαξιώσουν ή και να εξαφανίσουν από την «ενημέρωση της κοινής γνώμης»
τον αγώνα στην Κερατέα. Από τη στιγμή που ο αγώνας «ξέφυγε» από τον
καθωσπρεπισμό, τη νομιμοφροσύνη και την απάθεια, κυρίως από τη στιγμή
που ο αγώνας των κατοίκων αγκαλιάστηκε από αλληλέγγυους-ες που
συνεισφέρουν στα μπλόκα αλλά και στην αντιπληροφόρηση για τον αγώνα των
κατοίκων σε άλλες γειτονιές της Αθήνας, έχει ξεκινήσει ένας αγώνας
δρόμου όλων των «καλοθελητών», όλων αυτών που «καταλαβαίνουν το δίκαιο
του αγώνα», περιβαλλοντολόγων, τοπικών θεσμικών φορέων, τοπικών
βουλευτών, να «ησυχάσουν» τα πνεύματα. Τα κοινά τραπέζια δημάρχων,
υπουργών, τοπικών φορέων, εργολάβων και αστυνομίας για την εξεύρεση
«κοινής λύσης και την κοινωνική ειρήνευση» είναι δεδομένο πως στόχο
έχουν να απομονώσουν τον αγώνα, να κόψουν τους δεσμούς αλληλεγγύης που
έχει δημιουργήσει, να τραβήξουν τον κόσμο από το δρόμο και τα πάντα να
κανονιστούν με «καλές προθέσεις» και αμοιβαίες υποχωρήσεις. Τόσο γνωστή
αυτή η ιστορία του καπελώματος των κοινωνικών αγώνων! Χαρακτηριστική
είναι και η ατάκα του διοικητή των ΜΑΤ σε συνομιλία με θεσμικό παράγοντα
της περιοχής: «..πρέπει να απομονωθούν τα στοιχεία που έρχονται από
Αθήνα με σκοπό να προκαλέσουν ταραχές» και τελειώνοντας τη
«συμφιλιωτική» του τοποθέτηση είπε «...σε 6 μήνες και εμείς παϊδάκια θα
τρώμε στην Κερατέα». Όλοι μια παρέα γίναμε, τελικά όλα είναι μια παρεξήγηση…

Όσο η κατάσταση οξύνεται, όσο η αδιαλλαξία των κατοίκων κορυφώνεται και
γίνεται γόνιμη, τόσο θα πέφτουν από πάνω τους διάφοροι για να εκτονώσουν
την κατάσταση. Αυτό που έχει κρατήσει μακριά τη χωματερή από την
Κερατέα δεν είναι το «πνεύμα διαλόγου» και η πίστη στην νομιμότητα, αλλά
η αδιαλλαξία των αγωνιζόμενων κατοίκων και η αλληλεγγύη άλλων κοινωνικών
κομματιών που σιγά σιγά μεγαλώνει.
Δεν υπάρχει πουθενά να εναποθέσουμε ελπίδες παρά μόνo στις δικές μας
δυνάμεις. Οι αποφάσεις για τη συνέχιση του αγώνα δεν πρέπει να
παίρνονται από θεσμικά επιτελεία αλλά από τις συνελεύσεις των κατοίκων.
Ο έως τώρα αγώνας έχει δείξει πως η πραγματικότητα της κοινωνικής
δυναμικής είναι τα μπλόκα και όχι τα τραπέζια διαλόγου με το υπουργείο
και τους εργολάβους που θέλουν να μας πείσουν πως η χωματερή θα
αναβαθμίσει την περιοχή…

Απέναντι λοιπόν στη διαμεσολάβηση διαφόρων «καλοθελητών», απέναντι στην
επικείμενη εκτόνωση του αγώνα μέσα από παζαρέματα, «συμβιβαστικές»
λύσεις και προτάσεις, να αντιτάξουμε την κεκτημένη ούτως ή άλλως
εμπειρία της αδιαλλαξίας και της ακηδεμόνευτης αντίστασης. Να
οργανωθούμε και να αμυνθούμε απέναντι στο διάλογο των ματ, των εργολάβων
και των υπουργών, με συνελεύσεις κατοίκων, με συνελεύσεις αλληλεγγύης,
με κοινή ή/και συντονισμένη δράση, με άπλωμα του αγώνα σε κάθε γειτονιά
όπου επιχειρούνται κρατικές επιβολές, όπου κυοφορούνται κοινωνικές
αντιστάσεις. Το αυτονόητο της αξιοπρέπειας, του αγώνα, της ζωής, των
συλλογικών διεκδικήσεων, ποτέ δεν ήταν νόμιμο, ποτέ δεν ήταν αρεστό
στους από πάνω…

«Και πού να πάνε τα σκουπίδια λοιπόν;»…

Το ερώτημα είναι εσκεμμένα αφελές. Γιατί θα μπορούσε να πάρει την
«αφελή» απάντηση «γιατί τότε δεν φτιάχνουν χωματερή στην Εκάλη;» Πρώτον
οι χωροθετήσεις χωματερών δεν γίνονται με «αντικειμενικά» κριτήρια:
είναι προσδιορισμένες ταξικά. Οι περιοχές που επιλέγονται είναι δεδομένο
πως απαξιώνονται συνολικά ως χώροι διαβίωσης ανθρώπων. Οι χωματερές εκ
των πραγμάτων επιτίθενται στο περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες. Από
κει και πέρα είναι αστείο το να μιλάμε για ορθή χωροθέτηση χωματερών
ζώντας σε έναν πλανήτη, που η καπιταλιστική μηχανή τον αντιμετωπίζει και
τον διαχειρίζεται ως χωματερή. Και είναι χυδαίο, αυτοί που παράγουν και
υπερασπίζονται τη ρύπανση και τον πολιτισμό της (τα αφεντικά, τα κράτη,
οι υπερασπιστές των «πράσινων καπιταλισμών» κτλ), να ζητάνε από κάποιους
που δε θέλουν να ανασαίνουν τις διοξίνες της χωματερής, να βρουν μια
«λύση στο πρόβλημα των σκουπιδιών».

Ο πολιτισμός λοιπόν της χωματερής δεν είναι κάποιο «κακό αποτέλεσμα» του
καπιταλισμού ούτε κάτι που απλά χρειάζεται διόρθωση. Οι χωματερές που
περιτριγυρίζουν τις πόλεις και τα χωριά του πλανήτη, είναι «μικρές»
κουκκίδες συμπυκνωμένης μόλυνσης σε έναν πλανήτη χωματερή. Και εδώ
ακριβώς βρίσκεται η απάντηση στα «αφελή» ερωτήματα περί διαχείρισης των
απορριμμάτων: η παραγόμενη ρύπανση δεν είναι πρόβλημα για να το λύσουμε
μέσα από μια καλύτερη διαχείριση αλλά δομικό χαρακτηριστικό της
εξουσιαστικής και εκμεταλλευτικής κοινωνικής οργάνωσης και του μοντέλου
μαζικής παραγωγής και κατανάλωσης, μια διαρκής πηγή θανάτου. Οι όλο και
περισσότεροι κοινωνικοί αγώνες που αφορούν τέτοιου είδους ζητήματα
πρέπει να αφήσουν πίσω τους τα πράσινα κυριαρχικά ψευτοδιλήμματα: οι
απαντήσεις να δοθούν όχι για να διαχειριστούμε το «κοινό» πρόβλημα που
παράγει το κυρίαρχο μοντέλο παραγωγής και κοινωνικής οργάνωσης, αλλά
στην κατεύθυνση της ακύρωσής του, της όξυνσης των αντιφάσεων του. Τα
«κρίσιμα ερωτήματα για το μέλλον του πλανήτη» από την πλευρά των
κυρίαρχων και οι «πραγματικές λύσεις για πραγματικά προβλήματα», δεν
είναι παρά ερωτοαποκρίσεις για να συνεχίσουν τα πάντα να μένουν ως
έχουν. Το ζήτημα δεν είναι η ορθή χωροθέτηση των κάθε είδους χωματερών,
αλλά η καταστροφή ενός ολόκληρου πολιτισμού που τις έχει ανάγκη για να
συνεχίζει να υπάρχει.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΡΥΠΑΝΣΗΣ ΔΕΝ ΚΑΘΑΡΙΖΕΤΑΙ-
ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ

ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

2010-05-07T22:24:00.000+03:00

Στην χθεσινή μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση, η κοινωνία βίωσε μια τεράστια νίκη, η οποία υπονομεύθηκε από μια προσπάθεια να χρεωθεί μέσα από ένα τραγικό γεγονός μια ήττα, οποία δεν της αντιστοιχεί και δεν της ανήκει.

Η φωτιά στην τράπεζα Μarfin προσέφερε "ζεστασιά" σε ένα πολιτικό και κοινωνικό σύστημα που ήδη είχε αρχίσει να "κρυώνει" από το παγερό άγγιγμα του χρυσού. Το τραγικό συμβάν, έξω από το κλίμα της λαϊκής οργής όπως εκφράστηκε από την Αλεξάνδρας μέχρι το Σύνταγμα έμελλε να προέλθει από την μισαλλοδοξία των "ειδικών της βίας".
Ο μανδύας της επιθετικής πρωτοπορίας έπεσε και απογύμνωσε τον ρόλο της "αγωνιστικής πανούκλας", ως ρόλο εκτός και ενάντια στην κοινωνία. Ρόλοι, θέσφατα, Ιδεοληψίες της αντίληψης για και όχι με την κοινωνία οδήγησαν στον θάνατο τριών εργαζομένων.
Αποκαλύφθηκε ότι τέτοιες πρακτικές και λογικές βρίσκονται σε σύμπνοια και εξυπηρετούν τα συμφέροντα των αφεντικών και του κράτους. Τέτοια άδολη προσφορά στις δυνάμεις της κυριαρχίας ούτε μια ρητή συνεργασία με τα αφεντικά και το κράτος δεν θα ήταν τόσο αποτελεσματική.
Αντιθέτως, η μαζική πορεία 200.000 ανθρώπων στο κέντρο της Αθήνας είναι η απάντηση στους ψιλικατζήδες της βίας. Η κοινωνική οργή και τρόπος που κάθε φορά (καταλήψεις, συγκρούσεις, διαδηλώσεις) θα εκφραστεί είναι επιλογή της ίδιας της κοινωνίας και όχι αυτόκλητων σωτήρων.

Η Αντιεξουσιαστική Κίνηση συνεπής στην αντίληψη της με την κοινωνία και σύνθημα: "άμεση κοινωνική δράση - άμεση δημοκρατία" συσπείρωσε χιλιάδες κόσμο σε ένα μαζικό, αυτοπεριφρουρούμενο και συγκροτημένο μπλοκ όπως και άλλα συγκροτημένα μπλοκ αναρχικών. Ως οργανικό μέρος συμμετείχε στην έκφραση ενός τεράστιου ριζοσπαστικού κοινωνικού κομματιού που υπέδειξε ότι το κράτος δεν έχει καμία κοινωνική νομιμοποίηση.
Σε πείσμα της καθεστωτικής νεκροσυλίας που προσπάθησε να χτίσει συναίνεση πάνω στο θάνατο τριών εργαζομένων.
Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι της Μarfin υπέδειξαν τους ηθικούς αυτουργούς: "Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ. Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο.".
Ηθικοί αυτουργοί οι οποίοι μετατρέπουν τις εργασιακές συνθήκες σε κρεματόρια της μισθωτής σκλαβιάς. Τους νεκρούς της φωτιάς δεν μπορούν να τους θρηνήσουν τα δάκρυα των πολιτικών αρχηγών, αλλά το ίδιο το λαϊκό κίνημα.

ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ-ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΘΗΝΑΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

2010-05-06T22:25:00.002+03:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
5-5-10

Σήμερα Τετάρτη 5 Μαϊου, ημέρα των πανελλαδικών απεργιακών κινητοποιήσεων, η κοινωνία βρέθηκε αντιμέτωπη με τη σχεδιασμένη επίθεση εναντίον της υπό το “δόγμα Χρυσοχοίδη”.

Στόχος των δυνάμεων καταστολής και των πολιτικών προϊσταμένων τους ήταν να στείλουν ένα μήνυμα ότι από εδω και πέρα ο τρόπος διαχείρισης κρίσης είναι το δόγμα επίθεσης στην ίδια την κοινωνία: των διαδηλωτών, των απεργών και όλων όλων όσων ασφυκτιούν μπροστά στον εφιάλτη που έχει αποφασιστεί και διαγράφεται ερήμην τους.
Το κίνημα που αναπτύσσεται ενάντια στην τρομοκρατία των αφεντικών δεν το πλαισιώνει απλώς ο κόσμος της εργασίας, αλλά όλος ο κόσμος των καταπιεσμένων. Δηλαδή ο κόσμος αυτών που το σύστημα του κεφαλαίου και των αφεντικών απαξιώνει, εκμηδενίζει και πετάει στα σκουπίδια.

Η άτυπη ομάδα διαχείρισης κρίσης του Χρυσοχοίδη, του Παπακωνσταντίνου, του Βενιζέλου και του Παμπούκη φανέρωσε σήμερα τα σχέδιά της όχι μόνο για τα διαγγέλματα των μέτρων αλλά και για την ίδια την πρακτική εφαρμογή τους στην πλάτη των διαδηλωτών. Η ετοιμότητα του στρατού και η παρουσία της αστυνομίας στο δρόμο όπου διαδηλώνει η κοινωνία επιβεβαιώνουν και τεκμηριώνουν την άποψη και το δόγμα για την τρομοκρατία και την δικτατορία που επιχειρούν να επιβάλλουν.

Το μπλοκ της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Θεσσαλονίκης καλούσε και συμμετείχε σήμερα στη συγκέντρωση και την πορεία που ξεκίνησε από το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης. Το σχέδιο διάλυσης της μαζικότατης πορείας των διαδηλωτών διαπιστώθηκε από νωρίς σε τρία σημεία, με την ολοκλήρωσή του , εκεί όπου κατέληγε η πορεία, στο Μπλοκ της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Θεσσαλονίκης.
Ξαφνικά και με απρόκλητο τρόπο στην οδό Καραολή και Δημητρίου λίγο πριν από την οδό Αγίου Δημητρίου, στο ύψος του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης, δεχτήκαμε επίθεση από διμοιρίες των ματ και καταδίωξη από μοτοσυκλετιστές της αστυνομίας που με δολοφονική διάθεση διέλυσαν το μπλοκ της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Θεσσαλονίκης μπροστά στα μάτια των υπόλοιπων διαδηλωτών που προηγούνταν από εμάς , συμμετέχοντας στα μπλοκ της Εναλλακτικής Πρωτοβουλίας Δικηγόρων και του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Η σχεδιασμένη επίθεσή τους δεν ολοκληρώθηκε μόνο με τη σύλληψη πάνω από 25 διαδηλωτών και τον τραυματισμό αρκετών από όσους συμμετείχαν στην πορεία. Οι δυνάμεις καταστολείς εισέβαλλαν παράλληλα σε παρακείμενα μαγαζιά της περιοχής προσπαθώντας να συλλάβουν όσους είχαν καταφέρει να εισέρθουν εκεί για να γλιτώσουν τόσο από τα χημικά όσο και από το δολοφονική τους μανία. Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι άνδρες των ματ εμπόδισαν και προπηλάκισαν ομάδα δικηγόρων και άλλων διαδηλωτών να σώσουν από τα χέρια των δυνάμεων καταστολής σοβαρά τραυματία με γκλομπ στο κεφάλι, που έχρηζε άμεσης ιατρικής βοήθειας, ενώ και δημοσιογράφοι παρεμποδίστηκαν από τους ίδιους να καταγράψουν τα γεγονότα που εξελλίσονταν. Στη συνέχεια οι ασφαλίτες του Χρυσοχοίδη μαζεύοντας σημαίες διαδηλωτών επί της οδού Καραολή και Δημητρίου, κοντά στο Υπουργείο Μακεδονίας- Θράκης, στο σημείο όπου δεχτήκαμε την επίθεση, άρχισαν με αυτές να καταστρέφουν σταθμευμένα οχήματα από τη γειτονιά, σύμφωνα με τους περίοικους που παρακολουθούσαν εμβρόντητοι τα γεγονότα από τα μπαλκόνια τους . Προφανής σκοπός τους ήταν να κατασκευάσουν για άλλη μια φορά σκευωρίες εις βάρος των διαδηλωτών.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΗΣ 5ΗΣ ΜΑΗ

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ

2010-05-06T22:20:00.004+03:00

Αναδημοσίευση από το anarchy.gr
________________________________________
Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ 120.000 ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ, Η ΕΦΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΔΕΚΑΔΩΝ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΕΞΟΡΓΙΣΜΕΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑ-ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ ΤΡΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΕ ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΗΝ ΣΤΑΔΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕ ΑΝΕΠΙΤΥΧΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΙΑΝΟΣ

«Και στα λασπόνερα καθρεφτίζεσαι ουρανέ».

Πρώτα απ’ όλα θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι ο θυμός μας είναι απερίγραπτος, τόσο για την θρασύδειλη παρα-κρατική συμμορία, που ευθύνεται για την δολοφονία τριών ανθρώπων, δύο γυναικών –η μία μάλιστα έγκυος στον τέταρτο μήνα– και ενός άνδρα, που εργάζονταν στην τράπεζα Marfin στην οδό Σταδίου, όσο και για τον συρφετό πολιτικών και δημοσιογράφων που έσπευσαν να ταυτίσουν τον δίκαιο ξεσηκωμό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις με την αποτρόπαια αυτή δολοφονία.

Και όμως η αλήθεια δεν μπορεί να σβηστεί. Ένα οργισμένο ποτάμι διαδηλωτών περικύκλωσε την Βουλή και για ώρες επιχειρούσε να εισβάλλει δίνοντας σκληρές μάχες με τις δυνάμεις καταστολής.
Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί ούτε να καλυφθεί από τους τόνους λάσπης, που επιχειρούν να ρίξουν οι πανικόβλητοι κρατικοί υπάλληλοι, οι θλιβεροί κομματάρχες κάθε χρώματος και οι «επίλεκτοι» διαχειριστές της «ειδησεογραφίας». Ακόμα και τα πλάνα, που οι τελευταίοι δήθεν σχολίαζαν με σχεδόν πανιασμένα τα πρόσωπα, παραμένουν αδιάψευστοι μάρτυρες των όσων συγκλονιστικών στην πραγματικότητα συνέβησαν για ώρες είτε στα σκαλιά που οδηγούσαν στον προαύλιο χώρο του κοινοβουλίου, είτε μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, είτε στην Λ. Αμαλίας και στην ευρύτερη περιοχή του Συντάγματος

Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές επιχειρούσαν να σπάσουν τον κλοιό των κατασταλτικών δυνάμεων, ενώ το σύνολο της διαδήλωσης και επικροτούσε και στήριζε το εγχείρημα μη απομακρυνόμενο από την περιοχή που πνιγόταν στα δακρυγόνα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας είτε με ακάλυπτο πρόσωπο είτε με καλυμμένο, δονούσαν την ατμόσφαιρα με το σύνθημα «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βούλη», που πριν χρόνια και καιρούς φωναζόταν μόνο από τα χείλη αναρχικών. Όσο για τους αναρχικούς, ναι βρίσκονταν ανάμεσα σ’ όλους αυτούς που έδωσαν ένα βροντερό μήνυμα στους ντόπιους υπαλλήλους του ΔΝΤ και της Ε.Ε. αλλά και στα περιώνυμα αφεντικά τους

Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Ο κόσμος γνωρίζει ακόμα τους τρόπους να αγωνίζεται, να ξεσηκώνεται, να ματώνει για να κρατήσει έστω και μια ελπίδα ζωντανή για αυτό που πιστεύει ότι είναι το δίκαιο. Ο σβέρκος των απείθαρχων του ελλαδικού χώρου έχει αποδειχθεί ότι είναι ευαίσθητος στον κρατικό ζυγό, η ανυποταξία τους μπολιάζει κάθε εξέγερση, κάθε κοινωνική σύγκρουση

Τα διεθνή πρακτορεία, για μιαν ακόμα φορά, καταγράφουν έναν ξεσηκωμό στον ελλαδικό χώρο σε μια κρίσιμη «στιγμή» για τους αφεντάδες της Ε.Ε. και όχι μόνον. Φοβούνται ότι το φλογερό μήνυμα που δόθηκε, για μιαν ακόμη φορά, θα μεταλαμπαδεύσει και σε άλλες εστίες τη φωτιά, που σιγά-σιγά θα γίνει πυρκαγιά. Ο ευρωπαϊκός νότος, που εμφανίζεται ανήμπορος να «προσαρμοστεί», επιχειρείται να μπει στο «γύψο», να πειθαρχήσει με κάθε τρόπο

Ας καλοδεχθούμε, λοιπόν, τα νέα τους σχέδια. Ας τους κάνουμε να είναι σίγουροι ότι ο βούρδουλας δεν είναι αρκετός για να μας κάνει παθητικούς και ανήμπορους να σηκώσουμε κεφάλι. Να μην έχουν ακόμα καμία αμφιβολία, ότι τα παραμυθάκια και τα ιδεολογήματα περί «εθνικής επιβίωσης», «φιλοπατρίας», «εθνικής ανάγκης» και άλλων τινών έχουν ξεφτίσει προ πολλού

Σε ότι μας αφορά, δεν παραγνωρίζουμε ούτε στιγμή, ότι έχουμε κάθε λόγο να μπήξουμε όσο μπορούμε το μαχαίρι στο κόκαλο. Να κάνουμε το παν να παραμείνουν ανοικτές οι πληγές των εξουσιαστών. Η χρεοκοπία είναι όλη δική τους, δεν είχαμε και δεν θα έχουμε ποτέ να μοιραστούμε τίποτα με εκείνους που ρουφούν τις ζωές των ανθρώπων, που τους αρνούνται αυτή τη στιγμή και τα ψίχουλα που τους παραχωρούσαν ως χθες. Όσους για εκείνους που αμφιταλαντεύονται, εκείνους επίσης που εκτός των πραγμάτων θα πάρουν θέση, επειδή η μοίρα που τους επιφυλάσσει το σύστημα κυριαρχίας και εκμετάλλευσης είναι πλέον δεινή, δεν έχουμε παρά να τους καλοδεχθούμε.

Τέλος, θα επαναλάβουμε για μιαν ακόμη φορά, ότι οι αναρχικοί αγωνιστές δεν έχουν καμία σχέση με κανενός είδους θλιβερή συμμορία. Συμμετέχουν στους κοινωνικούς αγώνες προτάσσοντας πρώτα απ’ όλα το ήθος, την ανιδιοτέλεια και την αυταπάρνηση. Δεν έχουν σκοπό να αποκομίσουν οικονομικά ή άλλα οφέλη. Δεν έχουν ως σημαία τους την ρήση κλέψε, σπάσε, άρπαξε. Αποστρέφονται και δεν συναγελάζονται με οποιονδήποτε θέλει να επιβληθεί, με επαναστατικούς ή μη τρόπους. Περιφρονούν απερίφραστα τα κάθε είδους παράσημα, που διεκδικούν οι δήθεν φωτισμένες πρωτοπορίες και γυρνούν χωρίς δεύτερη σκέψη την πλάτη στις κινηματικές πλειοψηφίες, που όμως μοιάζουν τόσο λίγες και τόσο μικρές…

Η 5η Μάη, σίγουρα, θα καταγραφεί με τον πιο έντονο τρόπο στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το οδυνηρό γεγονός της δολοφονίας τριών ανθρώπων θα αποτελέσει και το κύκνειο άσμα όσων επιχειρούν να δεσμεύσουν κοινωνικές πρακτικές, αβαντάροντας, από τη θέση εντολοδόχου, τις διάφορες παρα-κρατικές συμμορίες, όποιον μανδύα και αν αυτές έχουν.
Βέβαια, «συν Αθηνά και χείρα κίνει»…

Αθήνα 5 Μαΐου 2010
Συσπείρωση Αναρχικών

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΤΗΝ ΗΔΟΝΗ

2010-01-13T16:27:00.002+02:00

Ο Έλεγχος βασίζεται στην χειραγώγηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Καθώς το κύκλωμα του Ελέγχου μπορεί να
καταλήξει βραχυ-κύκλωμα, ο Έλεγχος χρειάζεται να καταναλώνει τεράστιες ποσότητες χρόνου και γι’ αυτό ακριβώς
επιβάλλει συνεχώς χρονικά όρια στους υπηκόους του και το πετυχαίνει αυτό μέσα από την κουλτούρα σε όλες τις μορφές
της, την λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και τα παρόμοια, όπου υπάρχει πάντα αρχή, μέση και τέλος και άκαμπτες ακολουθίες
χωρίς την ελάχιστη έστω παρεκτροπή. Έτσι ακριβώς θέλει ο Έλεγχος να γίνεται αντιληπτή η πραγματικότητα. Το άτομο όμως
είναι μία πρόσκαιρη και παράλληλα προκαθορισμένη κατάσταση ρευστότητας. Δεν υπάρχουν γι’ αυτό προκαθορισμένα
σημεία και ορισμοί, τελικές απαντήσεις ή εξειδικευμένες φόρμουλες. Η ζωή είναι τελείως απλά ένα ρεύμα, ή, για να το πούμε
διαφορετικά, αποτελείται από μικρά – μικρά κομματάκια σε κάθε ελάχιστο επίπεδό της. Τα γεγονότα δεν συμβαίνουν μόνο για
να ακολουθηθούν από κάποια επόμενά τους γεγονότα, αλλά ανά πάσα στιγμή μαζί με ένα πλήθος από γεγονότα που ήδη
υπάρχουν μέσα στην ύπαρξη αντανακλώνται με πολύ διαφορετικές ερμηνείες στο ανθρώπινο ασυνείδητο.
Οι αντιστασιακοί κανόνες συμπεριφοράς και ψυχολογικές αντιλήψεις έχουν ήδη δημιουργήσει το απαραίτητο κίνητρο για ν’
αρχίσει κανείς να αναρωτιέται για τα δεδομένα που μέχρι στιγμής έχουν γίνει αποδεκτά ή ακόμα και να τα αρνηθεί. Τίποτε δεν
πρέπει να γίνεται αποδεκτό πριν αναλυθεί και δίχως να εκτιμηθεί προηγουμένως εάν οι αξίες που μεταφέρει είναι καλές για τα
άτομα. Ο σκεπτικισμός δεν καταστρέφει διαδικασίες, αλλά βοηθάει να αντιληφθεί κανείς τον Έλεγχο και να ερμηνεύσει τις
μεθόδους του.
Μία από τις πιο ύπουλες μεθόδους του Ελέγχου είναι ο Χριστιανισμός. Ο Χριστιανισμός στις μυριάδες δογματικές εκδοχές
του διδάσκει ότι η σεξουαλικότητα είναι αμαρτωλή, όταν δεν την καταστέλλει μέσα από αμέτρητους κανόνες. Για τους
εξουσιαστές και για εκείνους που ασχολούνται με τον νομοθετικό έλεγχο αυτού του ίδιου του Ελέγχου, η σεξουαλικότητα
αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες απειλές και ένα από τα χειρότερα προβλήματα. Οι κλίκες που νομοθετούν ξέρουν πολύ
καλά ότι το σεξουαλικό στοιχείο αποτελεί γι’ αυτούς ένα μεγάλο εμπόδιο, αφού συνδέεται με την ικανότητα των ατόμων να
δημιουργούν και να παίζουν, άρα με την αυτοσυνειδητοποίηση και την αυτογνωσία. Αν η σεξουαλικότητα μπορούσε ποτέ να
εκφραστεί με ένα μανιφέστο, αναπόφευκτα θα επιβεβαίωνε την σαφή ανωτερότητά του και θα αρνιόταν να υποτάσσεται στα
τεχνητά δεδομένα της ηθικής που έχουν κατασκευαστεί με αποκλειστικό σκοπό να υποδουλώσουν.
Η συνεχής καταπίεση της σεξουαλικότητας δημιουργεί ένα απόθεμα ενέργειας, το οποίο οι νομοθέτες και οι παπάδες είναι
κανοί να το διοχετεύουν στην εξυπηρέτηση των σκοπών τους και στην ισχυροποίηση των θέσεών τους στην κοινωνία και στο
κράτος. Ο μηχανισμός αυτοσυντήρησής τους βασίζεται επάνω σε κανόνες και νόμους που αποσκοπούν ανοικτά στην
καταπίεση της ελεύθερης εκδήλωσης της σεξουαλικής παρόρμησης, μία καταπίεση που αυτόματα υποστηρίζει την παραπέρα
καταπίεση των μαζών. Η κατάρρευση όλου αυτού του πλέγματος κανόνων καταστολής είναι ένας από τους πιο σημαντικούς
μας στόχους, καθώς κάτι τέτοιο αυτόματα θα προκαλέσει γενικευμένη ρήξη με τις κατεστημένες κοινωνικές δομές και με
ολόκληρο τον παρόντα «πολιτισμό». Μπορεί πολύ εύκολα κάποιος να αναλογιστεί εκείνον τον απέραντο ωκεανό
καταπιεσμένης ενέργειας να αρχίσει να ξεχύνεται, να ξεχειλίζει πάνω από τα συμπαγή φράγματα προς κάθε κατεύθυνση.
Οι πολυάριθμες αρρώστιες του πνεύματος, οι νευρικές διαταραχές που προκαλούνται από αυτή την ψεύτικη ζωή κάτω από
την κυριαρχία του Ελέγχου έχουν αυξηθεί σε απίθανα μεγάλες αναλογίες. Ο έσχατος παραλογισμός στον οποίο έχουμε φθάσει
σήμερα είναι ότι πιεζόμαστε και αισθανόμαστε ένοχοι ακριβώς επειδή λόγω του Χριστιανισμού έχουμε διδαχθεί να
αισθανόμαστε ένοχοι, όταν θα έπρεπε κανονικά να έχουμε απαλλαγεί πρώτα από όλα από αυτή καθεαυτή την ιδέα της
«πλάνης», του «λάθους» ή του «αμαρτήματος». Κατά κανόνα, η ενοχή ξεκινάει από μία πηγαία έλλειψη σεβασμού των
ατόμων προς τον εαυτό τους ή από την συναναστροφή με άλλους που έχουν έναν τέτοιο (ενοχικό) τρόπο αντίληψης των
πραγμάτων. Η αφετηρία αυτών των βασάνων είναι εκείνο που κυνικά παρουσιάζεται σαν ένα τάχα προαιώνιο λάθος
(«αμάρτημα») στο οποίο έχουμε υποτίθεται όλοι οι άνθρωποι υποπέσει.

TΖ. Π. ΟΡΡΙΤΖ

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ

2009-12-24T13:40:00.003+02:00

Οικολογία είναι η μελέτη των οργανισμών σε σχέση με το περιβάλλον τους. Ενδιαφέρεται για την εσωτερική τους αλληλοσύνδεση και την εξωτερική τους εξάρτηση, την συμβίωση. Τι είναι αυτό λοιπόν που συνιστά το άμεσο περιβάλλον των ανθρώπινων όντων; Πρώτα και πάνω από κάθε άλλο, είναι ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Αρκετοί οικολόγοι ωστόσο, εκτός από μερικές σεβαστές εξαιρέσεις, προσπερνούν αυτό το αυταπόδεικτο στάδιο και «προχωρούν» για ν’ ασχοληθούν αποκλειστικά με τα ζώα, τα φυτά και την υπόλοιπη φύση. Πρόκειται για μία παράξενη αντιστροφή, γιατί κάποιος θα νόμιζε ότι ακόμη και μία επιφανειακή θεώρηση φανερώνει πως όλα τα τρομερά πράγματα που προκαλούμε στο φυσικό μας περιβάλλον οφείλονται σε εκείνα που οι άνθρωποι κάνουμε ο ένας στον άλλον, λόγω της απληστίας, της αναζήτησης κέρδους, των τυφλών δυνάμεων της αγοράς, των αυτοκρατοριών, της εκμετάλλευσης, της αδιαφορίας, του πολέμου και του εξαναγκασμού. Αυτά είναι όλα ανθρώπινα, δηλαδή ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ζητήματα και συνεπώς, αν θέλουμε πράγματι να γίνουμε σωστοί απέναντι στην φύση, πρέπει ουσιαστικά να γίνουμε προηγουμένως σωστοί απέναντι στους συνανθρώπους μας. Για αυτό και μιλάμε για ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ. Οι βιοκεντρικοί οικολόγοι κάνουν το λάθος να παίρνουν τα συμπτώματα για αιτίες. Βέβαια δεν είναι λάθος ν’ αντιμετωπίζεις τα συμπτώματα από φόβο μήπως ο ασθενής πεθάνει, αλλά το κλειδί στο πρόβλημα παραμένει πάντοτε ο εντοπισμός των αιτίων.
Υπάρχουν βέβαια και διάφοροι «πράσινοι» που μιλάνε για αποκέντρωση, πίστη στην ισότητα, μικρές ομάδες και ανάδραση, τα βάζουν όλα αυτά στα προγράμματά τους, αλλά παραμένουν εκεί, στα χαρτιά. Στην πρακτική (που αυτή μετράει) οι παλιές απόψεις του συγκεντρωτισμού θεωρούνται κάτι παραπάνω από δεδομένες. Και αυτός είναι ο λόγος που οι περισσότεροι από τους «ρεάλος» (πραγματιστές) στην Γερμανία έκαναν όσα έκαναν και γιατί το κίνημα των Πράσινων κατέληξε τόσο πολυδιασπασμένο και από αυτούς παίρνουμε μόνον την φράση «μία Πράσινη κυβέρνηση θα…», ενώ ακολουθούν κατάλογοι εκατοντάδων σοβαρών «ζητημάτων», τα οποία όμως δεν προσθέτουν σχεδόν τίποτε αφού δεν τολμούν να πυροδοτήσουν κάποιο τολμηρό όνειρο. Σε αυτή την περίπτωση, η οικολογία ταϊζει απλώς τις προσωπικές – πολιτικές φιλοδοξίες των υποψηφίων βουλευτών και χρεώνει την γη με κάποιες ακόμα χαμένες θεωρίες. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως μέλλον σε αυτόν τον δρόμο και αυτό είναι οφθαλμοφανές.
Οι οργανώσεις «Φίλοι της Γης» και «Greenpeace» είναι λίγο καλύτεροι γιατί ασχολούνται με επείγοντα και άμεσα περιβαλλοντικά προβλήματα εδώ και τώρα, και με το τι θα μπορούσε να γίνει με αυτά από τις παρούσες αρχές, δημόσιες και ιδιωτικές. Αλλά και αυτοί παίρνουν τα συγκεντρωτικά πολιτικά συστήματα ως δεδομένα, αγνοούν την κοινωνική οικολογία και καλουπώνουν τους εαυτούς τους στα αμερικανικά πρότυπα με τα οποία εξαρτώνται από μία χούφτα άκρως ανταγωνιστικών επαγγελματιών (καθώς υποστηρίζονται από απροσδιορίστου καθαρότητας «μέλη» στην αγωνιώδη προσπάθειά τους για «εξεύρεση πόρων»). Και οι δύο οργανώσεις κάνουν καλή δουλεία μέχρι έναν βαθμό, αλλά δίχως ν’ απειλούν κανένα κατεστημένο. Ανάμεσα στις οικολογικές οργανώσεις αυτού του είδους δεν υπάρχει καμμία σοβαρή δέσμευση για ΑΥΤΟΝΟΜΗ λαϊκή αυτό-κινητοποίηση.
Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε στο όνομα πια της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ είναι να πάμε πίσω στο πρώτο τετράγωνο, να ξεχάσουμε τα πάντα για τα πολιτικά κόμματα και να προσπαθήσουμε να φέρουμε στην φαντασία μας πώς θα ήταν η αυθεντική ανθρώπινη κλίμακα αυτοκυβέρνησης, ελεύθερη από όλους τους τρόμους που αναφέραμε παραπάνω. Γιατί άραγε αυτό το θεωρούν κάποιοι τόσο δύσκολο; Όλων των ειδών τα ζώα και τα φυτά σχετίζονται το ένα με το άλλο αποκλειστικά με έναν, κατάλληλο για την κάθε περίπτωση, αρμονικό συμβιωτικό τρόπο. Γιατί όχι και οι άνθρωποι;
Οι ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ καλούνται πλέον να συλλάβουν μία μεταπολιτική κοινωνία που δεν θα γνωρίζει το εθνοκράτος ή την αυτοκρατορία. Στην αρχή βέβαια μόνον μερικοί θα προσλάβουν αυτή την εικόνα. Οι πολλοί, βυθισμένοι στην παθητικότητα και αδράνεια, θα την προσλάβουν αργότερα, όταν το παρόν σύστημα θα καταρρεύσει εκ των έσω και τότε θα πρέπει να υπάρχει εκεί κάτι το καινούργιο που θ’ απαιτεί την ίδια την επιβίωση.
Πήτερ Κάντογκαν

(Απόσπασμα από κείμενο που δημοσιεύθηκε στο τεύχος νο 21 της «Ανοιχτής Πόλης», Φεβρουάριος 1990).

ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

2009-12-06T16:52:00.002+02:00

ΒΙΟΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΒΙΟΧΑΝΟΥΜΕ...

2009-11-24T10:24:00.004+02:00

Ο Άνθρωπος ανήκει στη Γη! Όχι το αντίθετο!

2009-09-29T14:53:00.004+03:00

Λαοί, που ο σύγχρονος διεστραμμένος από την εισβολή του ρασοφόρου ιερατείου "πολιτισμός", τους χαρακτηρίζει πολιτιστικά πρωτόγονους, λόγω της σύνδεσής τους με τη Φύση δεν αμφέβαλαν ποτέ για την Ιερότητα της και δεν έχασαν ποτέ το μέτρο και την ισορροπία που απαιτείται για μια αρμονική συμβίωση με την Γη και τα άλλα ζώα. Ο Αναρχισμός, που τόσο συχνά φωνάζει για την επιστροφή στις φυσικές αξίες, πρέπει να δείξει τον δρόμο. Όχι μέσω της άρνησης της τεχνολογίας και της επιστήμης. Αλλά μέσω της επανανακάληψης των αρχαίων παραδόσεων των λαών, που ο παγανισμός τους, ήταν η εγγύηση για αρμονική ζωή μέσα ένα φυσικό περιβάλλον

ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΕΜΑΣ! ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

2009-09-26T18:25:00.001+03:00

Εκλογική Απεργία!

2009-09-24T11:58:00.003+03:00

Εκπορνεύεσαι κουρέλι στην μπουρδελοκοινωνία

ξεπουλάς και την ψυχή σου, για την υπεραφθονία

στην καρδιά σου βάλαν φρένα το μυαλό σου παίρνει βύσμα

για χιλιάδες σαν και σένα θα αρκέσει μια πρίζα.

Κι η πνευμονοκονίαση κι η πνευμονοκονίαση

κι αυτή θα έχει πάψει

ρομποτανθρωπομήχανση και ξυπνοπνευματύπνωση

και χρυσωμένο χάπι.

Θα είσαι με μπαταρία

να εκτελείς εργασία

με σούπερ ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση

θα πλέχεις σ' ευφορία.

Για κοιτάξτε με σακάτη

ένα έχω μόνο μάτι

μου ρουφήξατε το αίμα

μα ανυπόκριτο έχω βλέμμα.

Αποφασισμένος πάντα

στην προσωπικιά μου μπάντα

την ψυχή μου δεν πουλάω

και το δρόμο μου τραβάω.

Την πνευμονοκονίαση , την πνευμονοκονίαση 

εγώ τη συζητάω

ρομποτανθρωπομήχανση και ξυπνοπνευματύπνωση

δεν θέλω να τη φάω.

Ξερνάω την μπαταρία

δεν εκτελώ εργασία

δεν θέλω ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση

γουστάρω ελευθερία!

ΞΕΡΝΑΩ ΤΗΝ ΜΠΑΤΑΡΙΑ

ΔΕΝ ΕΚΤΕΛΩ ΕΡΓΑΣΙΑ

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΚΟΡΣΕ ΚΑΙ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Νικόλας Άσιμος

Μαύρο Πράσινο

2009-09-01T10:52:00.006+03:00

Για την κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Για την Γη και την Ελευθερία.

Για έναν κόσμο χωρίς σύνορα.

Για την Αναρχική Ηθική και ενάντια στους νόμους των οργανωμένων ιερατείων.

Για την Λατρεία της Φύσης και ενάντια σε κάθε δογματική θρησκεία.

Για τον σεβασμό στην πολυμορφία και την διαφορετικότητα

Για το δικαίωμα στην συμμετοχή σε συλλογικότητες και ενάντια σε κάθε μορφή επιβολής της ομοιομορφίας

Για την κατάργηση της ιδιοκτησίας που οδηγεί στην ανισότητα των ανθρώπων.

Για την Άμεση Δημοκρατία και ενάντια στο συγκεντρωτικό Κράτος και τον κοινοβουλευτισμό Για τον σεβασμό στην ιδιαιτερότητα του Ατόμου.
Για την Αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων.

Για την υπεράσπιση προς κάθε καταπιεσμένο.

Για ένα καλύτερο μέλλον σε αυτούς που το αναζητούν.

Για την κατάργηση της μισθωτής εργασίας.

Για τους πράσινους χώρους και ενάντια στο γκρίζο.

Για τον Πολιτισμό των Ιδεών και την εναντίωση στον πολιτισμό της κατανάλωσης

Για την ιερότητα της Φύσης και ενάντια στην ασύδοτη εκμετάλλευση του περιβάλλοντος
Για την αλληλεγγύη στους έγκλειστους του καθεστώτος.

Για την αλληλοβοήθεια και την κοινοκτημοσύνη

Για την οικονομική και κοινωνική ισότητα όλων των ατόμων.

Για την ατομική και συλλογική κατοχή των μέσων παραγωγής και ενάντια στο να ζουν ορισμένοι από την εργασία των άλλων.

Για την αποφυγή της οδύνης κάθε αδικημένου.

Για την προστασία των δικαιωμάτων των αυτοχθόνων λαών και εθνών και την κατάργηση των κρατικών και θρησκευτικών μηχανισμών καταπίεσης

Για την σύνδεση των λαών με την προγονική και εθνική τους κληρονομιά και ενάντια στις ομοιοποίησεις που προκαλούν οι φασιστικοί κρατούντες.

Για την αδελφοποίηση των μελών της εθνόσφαιρας και ενάντια στον ρατσισμό.

Για τον σεβασμό στην διαφορετικότητα και ενάντια στην ομοφοβία.

Για μια τεχνολογία φιλική στο περιβάλλον και όχι στην υπηρεσία καπιταλισμού

Για την Φυσική Ηθική που εναντιώνεται στο Νόμο και την Εκκλησία.

Για τους ενάρετους ανθρώπους και ενάντια στους φαύλους εγωιστές.

Για την απαλλοτρίωση της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Για την συνεργασία και την συναδέλφωση του Αναρχικού κινήματος.

Για την εξέγερση ενάντια στον σφετερισμό των δικαιωμάτων μας.

Για το δικαίωμα στην διαμαρτυρία και την συνάθροιση

Για την αναρχική ηθικότητα - την μόνη ηθικότητα των καιρών μας- και ενάντια στους τραμπουκισμούς.

Για την αληθινή Γνώση και την εναντίωση στην επιλεκτική ημιμάθεια του καθεστώτος.
Για μια λυσσαλέα μάχη ενάντια στον Ρατσισμό και την Ξενοφοβία Για την εναντίωση σε κάθε μορφής φασισμό.
Για όλα αυτά και πολλά παραπάνω, μα περισσότερο...

Για τον Πράσινο Αναρχισμό και τον Αντιεξουσιαστικό Παγανισμό.

ΜΑΥΡΟ ΠΡΑΣΙΝΟ